Esra
@esra_cell
Şu anda okuduğu kitap
Böyle hayata yaşamak mı derler yaşarken ölmek mi?
Kitabı okurken hiç sıkılmadım kendi kimliğimi -Esra’yı- koydum bir köşeye ve kitabın kahramanlarının kimliklerine büründüm. O kadar benimsemiştim ki bu rolleri okuduktan sonra anladım ki hayat o kadar güllük gülistanlık bir yer değilmiş. Üstelik adı ‘Yaşamak’ olan kitabın ölümü bu kadar çok barındırması daha fazla şaşırtıyor insanı.
Kitap Çin’de köyleri gezerek köylülerden hikâyeler dinleyen bir gezginin birazdan bahsedeceğim başkahraman Fugui ile karşılaşıp onun hikâyesini dinlemesiyle başlar. Kitaba kendimi o kadar çok kaptırmışım ki bende sanki orada onların yanında bulunup Fugui’nin hayat hikayesini birebir kendi sesinden dinliyor gibi hissettim.
Bir insan hayatında kaç kez zorluk yaşayabilirdi? Kaç kez bu son acı diye düşünüp yeniden bir acıyla karşılaşabilirdi? Fugui isimli kahramanımızı tanıyınca anlayacaksınız ne denli fazla olduğunu.
Fugui’nin, zamanında yaptığı hataların bedelini art arda ödemesinden anlıyoruz ki bir insanın yaptığı tercihler koskoca ömrü ona zehir edebiliyormuş. Peki Fugui ne gibi hatalar yapmış olabilir ki bu kadar bedel ödesin?
Zengin bir aileye sahip olan Fugui sahip olduğu serveti kumarda ve hovardalıkta tüketir ve gençliğinde yapmış olduğu hataların bedelini fakirlikle öder. Üstelik bu bedeli hiç suçu olmayan ailesi de ödemek zorunda kalır. Fugui’ye başlarda çok kızsam da sonrasında yaptığı hataları telafi etmek için çabalamaya başlaması nedeniyle ona kızgınlığım geçti hatta onunla birlikte dertlenir oldum.
Ben bu işlenen konu ile ilgili bir soru yöneltmek istiyorum: İnsan gençken veya tecrübeli değilken yaptığı hatalardan ne kadar sorumlu olmalı sizce?* Her insan şanslı olmuyor ve kendisine doğru yolu gösterebilecek bir kaynak bulamıyor, hatalar yaparak tecrübe ediyor hayatta
Reklam
Onsuz geçirdiği her gün, ona açmadığı her düşünce renksiz ve anlamsızdı.
Aşkta ise beğenme bilinçsiz, körü körüne olur ve mutluluk bu bilinçsizlikten, bu körlükten doğar.
Oblomov içini çekti:
-Ah! Bu hayat, dedi.
-Nesi varmış bu hayatın?
-İnsana rahat vermiyor. Başını derde sokuyor. Ne olur, şöyle bir yatıp uyuyabilsem…Hiç kalkmadan…
“İnsan her önüne çıkanı bir hata diye atacak olursa, doğruya ne zaman rastlayacak?”
Reklam