Nermin Yıldırım ın tüm kitaplarını büyük bir keyifle okudum. Zor günler için ayırdığım son kitabı buydu. Maalesef ilk defa aradığımı bulamadım. Diğer kitapları 2 günde bitirirken bunu okumam 10 günümü aldı. Dil her zamanki Nermin Yıldırım dili, ona bir şey demek mümkün değil. Yalnız konu çok dağınıktı. Pek çok kişinin gözünden anlatılan bu hikayeyi bu kadar dallandırıp budaklandırmaya gerek var mıydı emin değilim.
Veysel neden öyle pat diye hikayeden çıkıp gitti, Bünyamin, Bülent gibi karakterlerin detayları o kadar gerekli miydi? Bunun yerine Eyüp ün hislerine daha çok yoğunlaşılabilirdi. Sonu çok basit bitti örneğin, Eyüp ün bir kağıt parçasına not yazıp sırra kadem basması hiçbir açıdan kabul edilebilir değilken Pilar ın sorgusuz sualsiz Eyüp ü bağrına basmasını gerçeğe uygun bulmadım.
Nermin Hanım benim için çıtayı çok yükseklere çıkardığı için belki de, bu kitap benim için kendisinin yazdıkları arasında son sıraya yerleşti.