Esra Demir
@esraademir
‘biz çıldırırsak buradakiler ne yapsın?’
Şu anda okuduğu kitap
27 yaşındayım ve hayatımda ilk defa bir kitabı lisede okumadığım için pişman oldum diyebilirim. Okurken ister istemez Jane’i küçük kız kardeşim gibi düşündüm. Böyle okumak da çok aydınlatıcıydı tabi ama on yıl önce çok daha deli bir telaşla okurdum muhtemelen. Duygusunu o kadar sevdim ki kitabın, kadınlar için bir sığınak gibi gerçekten. Aidiyet, huzur, doğayla iç içelik, başka bir kadını derinlemesine sahipleniş. Sevgi doldum okurken, kardeşim için kaygılandım, üzüldüm, sıkı sıkı sarılmak istedim hep. Canım Jane, iyi ki tanıştık güzelim.
Reklam
Çok severek, içim ısınarak okuduğum kitaba yapmak istedim ilk yorumlarımı. Bu kitabın hiçbir yerinde huzur yok diyenlere kesinlikle katılmıyorum. Huzur kitabın kendisinde, anlatımında, kahramanların yaşayışında. Sohbetleri, ney dinletileri, keman konçertoları (bunlarla bir geçiş dönemini bize tüm detaylarıyla yaşatıyor yazar), özellikle İhsan ve Macide'nin ta kendisi huzur. Hayat canımızı acıtırken, yazarın deyimiyle "tesadüflerin ihanetine" uğrarken de hayattır, hatta en çok o zaman hayattır. Huzur da en çok o zaman bizim için önemli bir kavram olur, aranan bir kavram.
"İşlerimiz, bizim ve bize benzerlerin küçük sakatlıklariyle, tesadüflerin ihanetiyle, her zaman bozulabilir. Hatta birkaç nesil için bozuk gidebilir. Bu bozulma, bu düzensizlik iç kıymetlerimize karşı vaziyetimizi değiştirmemelidir."
