Esra Özgen
@esrabassan
Ebeveynlik gücümüz çocuğumuzun ne kadar bağımlı olduğunda değil, bize ne kadar bağımlı olduğundadır. Ebeveynlik sorumluluklarımızı yerine getirebilmemize olanak tanıyan gücün kaynağı çocuklarımızın bakıma muhtaç olmalarında değil, ihtiyaçlarını karşılamamız için bizden medet ummalarında yatar.
Bu kitapta güç kelimesi kendiliğinden oluşan ebeveynlik yetkisi anlamına geliyor. Bir ebeveyn ne kadar çok güce sahip olursa gündelik ebeveynlik görevlerini yerine getirirken o kadar az zor kullanma ihtiyacı duyar.
Çocuklar ne istediklerini bilebilir, ama neye ihtiyaç duyduklarını bildiklerini varsaymamız son derece tehlikelidir. Akranlarına yönelen çocukların ailelerine yakın olmaktansa arkadaşlarıyla yakın ilişkiler kurmayı tercih etmesi, onlarla mümkün olduğunca fazla vakit geçirmek ve onlara mümkün olduğunca çok benzemek istemesi doğal bir durummuş gibi gözükebilir. Bir çocuk kendisi için neyin iyi neyin kötü olduğunu bir yetişkin kadar iyi bilemez.
Ebeveynlik görevlerimizi yerine getirme çabalarımızı etkisiz kılan unsur çocuklarımıza yeterince sevgi duymamamız veya ebeveynlik bilgimizin eksik olması değil, çocuklarımızın bizimle sıkı bağlar kurmaları için gerek duyulan ortamın giderek yok olmasıdır.
Ebeveynliğin sırrı ebeveynlerin çocukları için ne yaptıklarında değil, çocukların gözünde ne olduklarında gizlidir. Bize sıkı sıkı bağlanan bir çocuğun dünyaya açılmak için kullanabileceği bir ana üs, geri adım atması gerektiğinde inzivaya çekilebileceği bir sığınak ve bir ilham kaynağı işlevi görürüz.