Her gün seni unutacağım diye yeminler ediyorum,
Sonra seni düşünürken kendime yakalanıyorum.
Zaaflarıma kızıp köpürüyorum,
Sonra iyi ki zayıfım diye, şükürler ediyorum.
Ne beyhude, ne nafile arar dururlar aşkı, erkeklerle kadınlar.
Sanırlar ki huzura kavuşacaklar,
Mutlu olacaklar bulduklarında ya da haz duyacaklar.
Oysa biz bulmuştuk onu, yakaladık; ama nasıl da farklıyız...
Sen de biliyorsun, ben de: böyle bir aşk kaynağıdır acılarımızın.
Böylesine yaşamaksa aşk, aşk değildir.
Öykünmedir, özentidir.
Yapay bir güldür ancak.
Öylece yaşayıp gider çoğu.
Belki yaşayabilmelerinin tek yolu bu.
Zira bizim aşk diye bildiğimiz aşk, çekilmesi çok zor bir acı.