Amaya yol göstermek kolaydır. Onun görmeyen yalnızca gözleridir, elinden tutar, tarif eder, engelleri aşırtırsın. Ancak gönlü kör olana yapılacak bir şey yoktur. Kaybolmak onun yazgısıdır.
Bazen ağladığını duyardım. Duyar mıydım, yoksa hisseder miydim, bilmiyorum… Kalkıp yanına gitmezdim dedi. Sabaha çıkmayayım diye dua ederdim sadece. Ama sabah olurdu, uyanırdım ki hayattayım. Uyandığımı belli etmeden, bütün geceyi huzur içinde geçirmişim gibi yatardım. O, yavaşça odaya girerdi. Uyuduğumu sanırdı. Usulca alnımı okşar, öper, giderdi. Hırsımı ondan çıkardığım, güzel yüzünü kan içinde bıraktığım gecelerin sabahında bile. Ama bir sabah, yine gelmesini, alnımı okşamasını, usulca öpmesini beklerken, çıt diye kapandı kapı. Beni öpmeden gitti. O zaman herşeyin bittiğini anladım. Ateş söndü.