esra tpzgl ymn
@esratpzgl
@yamanesart (Instagram)
Lisans
60 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Aya Yolculuk – Jules Verne
Bu kitap gerçekten ilginç. Düşünsenize, Jules Verne bunu yazdığında ne roket var, ne uzay çalışması… Ama adam resmen “insan Ay’a gider mi?” diye kafa yormuş, hem de ciddi ciddi hesaplamalarla!
Konu basit aslında: savaş sonrası boşta kalan bir grup topçu, koca bir top yapıp önce Ay’a mermi sıkmaya sonra insanı Ay’a göndermeye karar veriyor. Delilik gibi ama Verne’in anlatımı öyle eğlenceli ve merak uyandırıcı ki “acaba olacak mı?” diye heyecanla okuyorsun.
Bazı yerlerde teknik detaylar biraz uzuyor bu biraz sıkabiliyor ama genel olarak sürükleyici. Verne’in o dönemde bile geleceği bu kadar doğru tahmin etmesi inanılmaz. Hem bilim hem hayal gücü dolu bir kitap.
Kısacası: eski ama hâlâ çok keyifli. Hem güldürüyor hem düşündürüyor. Okurken “vay be, adam bunu o zaman nasıl akıl etmiş” diyorsun.
Reklam
“Acı Çikolata” aslında şu hissi veriyor: İnsan ne yaşıyorsa, onu içine sindiremiyorsa, mutlaka bir yerden dışarı sızıyor. Tita’nın mutfakta yemeklere duygularını katması da bunun simgesi.
Bana göre bu kitap, “sevdiğini söyleyemeyen, hayatını özgürce yaşayamayan bir insanın içindeki taşkınlıkları” nı çok samimi anlatıyor. Yemek sadece yemek değil; gözyaşını, aşkı, isyanı, sabrı taşıyan bir araç.
Tita, mutfakta pişirdiği her yemeğe hislerini katıyor; kim yerse onun ruh hâline bulaşıyor. Yani ağlayan bir yemeği yiyen herkes gözyaşına boğuluyor, aşk dolu bir pastayı yiyenler coşkuya kapılıyor.
Okurken “insanın kalbiyle midesi aynı anda nasıl dolup taşar” sorusunun cevabını görüyorsun.
Hem büyülü gerçekçilik türünün parçası hem de kadınların toplumdaki rolünü, bastırılmış arzularını ve özgürleşme mücadelesini anlatıyor.
Kısa bir “acı çikolata” dersi:
Hayatta hislerini bastırma, çünkü er ya da geç bir şekilde pişer, kokar ve başkalarının da tabağına düşer.
Jack London’ın oyun kitabı, insanın hayatta kalma mücadelesini ve doğayla çatışmasını etkileyici bir dille anlatıyor. Karakterler güçlü ve gerçekçi, hikaye akıcı; sayfalar hızla geçiyor. Bazen duygular biraz hızlı geçiyor ama yine de okuyucuyu içine çekiyor ve düşündürüyor.
Ve sonu biraz kalp kırıyor, benimkini kırdı.
Stephen King – Çılgınlığın Ötesi (Rose Madder)
Stephen King bu romanda, doğaüstü öğelerle süslediği bir kadın özgürleşmesi hikâyesi anlatıyor. Kahramanımız Rose, yıllarca şiddet gördüğü evliliğin ardından kaçmayı başarır. Kaçışı sadece fiziksel değildir; kendi kimliğini ve gücünü yeniden inşa ettiği bir yolculuğa dönüşür. Elindeki gizemli tablo, bu yolculuğu hem gerçek hem de simgesel bir boyuta taşır.
Romanın kalbinde, şiddetin zincirlerini kırma cesareti ve kendi hayatının iplerini eline alma arzusu vardır. Norman karakteri, yalnızca bireysel bir zalim değil; ataerkil şiddetin simgesi gibi karşımıza çıkar. Rose’un tablo aracılığıyla içine adım attığı dünyaysa, bir tür bilinçaltı aynasıdır: korkularla, yaralarla ve nihayetinde özgürlükle yüzleştiği bir alan.
King burada korkuyu canavarlardan değil, insanın insana ettiği zulümden çıkarır. Fantastik yan hikâye, Rose’un içsel dönüşümünü yansıtan bir mecaz gibidir.
Sonuç olarak Çılgınlığın Ötesi, klasik bir korku romanı değil; daha çok şiddetten kurtuluş ve kendini yeniden var etme hikâyesi. Karanlık, zaman zaman rahatsız edici ama aynı zamanda umut dolu bir anlatı.
Kitabı elime aldığımda bu kadar düşündüreceğini beklemiyordum. June’un hikâyesi bir yandan çok akıcı, bir yandan da “ben olsam ne yapardım?” diye sorduruyor. Kültürel sahiplenme, hırs, ırkçılık gibi konulara değinirken aynı zamanda yayıncılık dünyasının nasıl işlediğini de gösteriyor. Bazı yerlerde June’a sinirlendim, bazı yerlerde üzüldüm ama elimden bırakamadım. Aslında June, Athena ya da Candice tam olarak empati kurabildiğim karakterler olmadı. Hangisinin yanında duracağınızı seçemediğiniz bir hikaye. En iyisi okuyucu olarak olaylara dışardan bakmak.
Okuması kolay, düşündürdüğü şeyler zor bir kitap olmuş. Tavsiye ederim.
Reklam