İvan Dmitriç'in bir zamanlar yaptığı gibi hızlıca ve aralar vererek değil de, yavaş yavaş, hissederek ve hoşuna gittiği ya da anlamadığı yerlerde durarak okurdu.
Şunu söyleyebilirim ki akıl, elimizde olan yegane zevk kaynağıdır. Etrafımızda akla dair hiçbir şey görmüyor, duymuyoruz, bu da zevkten mahrum olduğumuz anlamına geliyor. Gerçi elimizin altında kitaplar var ama bu canlı bir sohbetin, karşılıklı ilişkinin yerini tutmuyor.