Gördüğü halde görmeyen körler üzerine.
“ , Neden kör olduk, Bilmiyorum, belki bir gün nedenini öğreniriz, Ne düşündüğümü söyleyeyim mi sana, Söyle, Bence biz kör olmadık, biz zaten kördük, Gören körler mi, Gördüğü halde görmeyen körler. “
1995 yılında yayınlanmış, 1998 yılında yazara Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazandırmış, distopik roman.
Eğer kitabı inceleyecek olursanız ilk sayfalarda “yazarın kendine özgü yazım şekline sadık kalınmıştır” yazısını göreceksinizdir. Yazar, dialogları herhangi bir tırnak işareti ya da farklı satırlar kullanmadan, paragraf içinde virgüller ile ayırarak kullanmayı yeğlemiş. Başlarda ifadelerin hangi karaktere ait olduğu hususunda bir anlaşılmazlık yaşattığı gibi, biraz da gözü yorduğunu düşündüm. Ancak romanın içine girince konuşmaların ve konunun bölünmemesi açısından; sizi, romanın ve olayların devamlılığında tutmasından dolayı iyi bir karar olduğunu gördüm. Böylece görsel olarak da o dialogların vereceği karmaşa önlenmiş, romandaki olayların soluksuzluğu ve sürekliliğini; satırlar ve paragrafların sıklığı ile de betimlemiş olduğunu düşündüm.
Romandaki betimlemeleri çok beğendim. Öyle ki kimi zaman o koridorlarda yürüdüm, ranzalarda yattım, odalarda dolaşıp, kapıyı aradım. Kokuyu bile aldığım zamanlar oldu. Tiksinçliği, pisliği, kötülüğü, ahlaksızlığı bu kadar iyi anlatmış olması; elbette kimi zaman romandan rahatsız olmanıza sebep oluyor. +18 ögelerin de olduğunu söylememize gerek yok diye düşünüyorum. Distopik romanlarda genelde oluyor.
Romanda karakterlerin isimlerini baştan sona, karakteri ilk tanıdığımız andaki isimleri ile kullanması da hoşuma gitti. Hayalimde canlandırmak ve karakterlerin özelliklerini yerleştirmek bakımından bana yardımcı oldu.
Distopik romanlar okumayı seviyorsanız, bir solukta okuyacağınız; sevmiyorsanız da size bitirdiğinizde biraz iğreti biraz
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Merhaba Değerli Okur,
Bir inceleme nasıl olmalı, ne gibi bilgiler içermeli pek bir fikrim yok. Fakat ben okuyacağım kitapların incelemelerini okumayı sevdiğim ve yararlı bulduğum için naçizane bir inceleme yazmak istedim. Türkçe basım tarihi Mart 2020 olduğundan ötürü bu platformda incelemesi henüz yoktu ve ilk okuyan da ben olduğum için benden olsun istedim :)
Kafkaokur dergisi kurucuları tarafından oluşturulan Konu Kitap’ın yayınladığı ilk kitaplardan biri.
Yazar Natsume Soseki’nin 1906 yılında yayınlanmış kitabı. Kitap, Japon edebiyatının tüm naifliğini, hoşluğunu ve estetiğini barındırıyor. Yalın ve sade dili, okuyucuyu yormadan akıcı bir şekilde okunmasına olanak sağlıyor.
Beni rahatlatan bir kitap oldu. Öncesinde ağır bir kitap okuduğum için onun ardından bu kitap su gibi geldi açıkcası. Japon edebiyatında aradığım güzelliği buldum. Kitaba ne zaman başladım ve ne zaman bitirdim anlamadım. Beni çok fazla yormasın, melankoliye sürüklemesin, düşüncelere daldırmasın, okurken rahatlamak istiyorum diyorsanız; bence güzel bir seçenek.
Tek rahatsız olduğum konu; kitabı okurken anadilinin Türkçe olmadığını iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Özellikle Japonya, Kore ve Çin gibi ülkelerdeki, kelimelere yüklenen anlam çeşitliliği sebebiyle diğer dillere tercümelerin zor olduğunu düşünüyorum. Bu kitap da bana göre bu düşüncemi destekler nitelikteydi. Öyle ki bazı cümlelerin anlatmak istediğini anlamakta zorlandım, tekrar okudum. Çeviriyi yapan kişi içinde eminim kolay olmamıştır. Emekleri için teşekkürler, ellerine sağlık.
Umarım kitap hakkında öğrenmek istedikleriniz konusunda bir miktar yardımcı olmuştur. Daha önce bu edebiyat türünde yazılmış olan kitapları okuyanlar tarafından beğenilecek; başlangıç yapacak olanlar için de güzel bir seçenek oluşturacağını düşünüyorum.
