Kendimizi tanımak... Ruhumuzun mahzenlerinde bizden habersiz yaşayan bir alay misafir var. Berhanenin bazen bir,
bazen birkaç odası aydınlık. Işık binanın üst katlarında. Kendini tanımak. Kendini, yani eriyeni, dağılanı, dumanlaşanı. Sen acıların, utançların, zilletlerinle aynısın. Rüyaların, hayallerin, dileklerinle bir başkası.
Hayat, herkesin yaşadığı, kimsenin yaşamaktan hoşlanmadığı komedya.
Çağımız, delileri sevimlileştirdiği için Dosto’ya tutkun. Cinnetle cinayet sanatın konusu olunca bir nevi meşruiyet kazanıyor.
Büyükler masal söyleyip uykuya dalmış Hayyam’a göre, ama onun sunduğu kadeh de köpük dolu değil mi?