Beni teselli edecekler ve birtakım sözcükler söyleyecekler, sözcükler, sözcükler; fakat ne yardımı dokunabilir ki sözcüklerin bana? Biliyorum, ondan sonra yine yalnız olacağım. Ve insanların arasında yalnız olmaktan daha korkunç bir şey yoktur.
Elbisesi, figürü, yüzünün ifadesi, sesinin tonu, hepsi ama hepsi ona tek bir şeyi söylüyordu: "Olması gerektiği gibi değil. yaşadığın ve yaşamakta olduğun her şey, yaşamı ve ölümü senden saklayan bir yalan, bir aldatmaca!"
"...Konu yaşam ve... ölüm. Evet, yaşam vardı, fakat şimdi gidiyor o ve ben ise onu durduramıyorum. Evet. Neden kendimi kandırayım ki? Ölüyor olduğum, benim dışımda herkes için anlaşılır değil mi zaten? Bu sadece zamanlama meselesi. Günler mi haftalar mı?.. Belki de şimdi! Bir zamanlar ışık vardı, oysa şimdi karanlık... Buradaydım ve şimdi oraya gidiyorum! Orası neresi?"