Ambrosya
@etoilesole
27 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Bir kitabı elimden bırakmadan, soluksuz okuyup bitirmeyi çok özlemişim :')
İnsanın içine dokunan, çok hayatın içinden olan bir kurgusu var (hatta tam kurgu demek de doğru olmaz). Etkilendiğim birçok sahne var fakat Lily'nin doğurduktan hemen sonra Ryle ile olan konuşması... Tüylerim diken diken oldu ve gözyaşlarıma engel olamadım. Kitabın sonundaki yazarın notu beni mahvetti. Lily'e, annesine, "yüzmeye devam eden" tüm kadınlara çokça sarılıyorum. İkinci kitabı okumayı sabırsızlıkla bekliyorum.
Oyunu Yakalarsanız Sakın Kaçırmayın!Edebiyat
Bu kitabı okuyalı üzerinden uzunca bir zaman geçmiş olsa da incelemeyi şimdi giriyorum. Çünkü dün bu kitabın tiyatro oyununa gittim ve bir kez daha hayran kaldım. Zweig kelimeleriyle tüm hisleri yaşatmıştı, Çağdaş Serter ise performansıyla hem kendisine hem de Zweig'e tekrar hayran bıraktı beni.
Okumayan kalmış mıdır bilmiyorum ama eminim okuduktan sonra yazarın bütün kitaplarını okumak isteyeceksiniz. Kısacık sayfalarda deneyimleyebileceğiniz bütün hisleri barındırıyor ve bunu nasıl yapabildiğini benim aklım almıyor... Oyun eğer sizin şehrinize gelirse tereddüt etmeden gidebilirsiniz!
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,6bin okunma
Hayatımda Unutamayacağım Kitaplar Listesine GirdiEdebiyat
Evet, unutamayacağım kitaplar listesinde ve bunun sebebi içeriği değil. Depremde evi terk ederken kitabımla birlikte diğer birçok eşyayı da arkamda bırakmak zorunda kaldım. Boş kaldığım -ya da böyle zannettiğim- zamanlarda “kitabım yanımda olsa çoktan bitirmiştim” diye düşünmekten alamadım kendimi.
Nora’nın sancısını belki de bu yüzden çok daha iyi anladım ama onun aksine ben hayatımdan memnundum. En basit ifadeyle *normaldi* olması gerektiği gibiydi. Sonra bir şey oldu ve tepetaklak oldu her şey. Önemli gözüken şeylerin o kadar da önemli olmadığını, en önemlisinin can sağlığı olduğunu idrak ediyor insan zaten bildiği halde.
Paralel evrenlerdeki hayatını yaşarken neden kendi hayatı gibi hissetmediğini çok iyi anladım. İnsan kendi çabalamak, geldiği yere iyi veya kötü kendi seçimleriyle gelmek istiyor. Sonunu sevdim. Umarım artık mutlusundur Nora.
Agatha Christie'nin okuduğum ikinci kitabı. Dolayısıyla diğer kitaplarıyla pek karşılaştıramıyorum. Dil akıcı, bu çok güzel. Okurken sahneleri kafanızda canlandırabiliyorsunuz. İkidir cinayetler karlı havalarda işleniyor. Ben bu durumu soğukkanlılıkla bağdaştırıyorum. Belki Christie de böyle düşünmüştür, kim bilir :)
Kitabın konusu; Sittaford Malikanesi'ndeki altı kişi ruh çağırıyor. Ruh, Albay Trevelyan'ın cinayete kurban gittiğini söylüyor. Albay'ın yaşadığı yer uzakta ve birinin yürüyerek gitmesi gerekiyor. Çünkü bulundukları yerde tek bir araba var ve yollar kardan dolayı kapalı...
Cinayeti işleyen kişi, tahmin ettiğim kişi çıkmadı. Eğer o olsaydı benim için daha bomba olurdu ve kitap bambaşka bir yere sürüklenirdi. Elbette bu haliyle de beklenmedik bir son olmuş. Oldukça şaşırttı beni gerekçesi. Bakalım sizlerin tahmini ne yönde olacak, keyifli okumalar!
Başlığın Hakkını Veren Bir Kitap, Diğer Tüm Zweig Kitaplarında Olduğu GibiEdebiyat
"Mecburiyet"in sözlük anlamını değil de Zweig anlamını merak ediyorsanız, buyurun okuyun. 50 sayfa dakikalar içinde akıp gidiyor. Ferdinand'ın çaresizliğini, arada yeşeren umutlarını, o umutların birden yok oluşunu, kendini bir şeylere nasıl mecbur hissettiğini iliklerinizde hissedeceksiniz. Ferdinand'ı hissedeceksiniz. Neredeyse her cümlesi alıntı yapılacak kadar etkili. Stefan Zweig nasıl başarıyor bilmiyorum ama çok az sayfada büyük hisler yaşatıyor.