Kasvâ
@euphratess
Şu anda okuduğu kitaplar
Bana öyle geliyor ki belleğin işlemesi derin dondurucuya benziyor biraz. Hani içeride uzun süre bıraktığın bir şeyi çıkarınca nasıl olur bilirsin. Başlangıçta tuğla gibi serttir, kokusu, tadı yoktur, üzeri beyaz bir zarla kaplıdır; onu ateşe koyar koymaz yavaş yavaş formuna, rengine kavuşur, kokusu mutfağı sarar. Bunun gibi hüzünlü anılar da uzun zaman boyunca belleğin sayısız karanlık mağaralarının birinde uyuklarlar, orada yıllarca, on yıllarca, bir ömür boyunca kalırlar.
"Yürek ruhun merkezidir."
Akmayan gözyaşları kalpte birikirler, zamanla kabuk tutarlar ve kirecin çamaşır makinesini tıkaması gibi kalbi tıkayıp felç ederler.
İkimiz de aynı ağacın üstünde yaşadık, ama öyle değişik mevsimlerdi ki!
Çok uzun yaşadığım ve pek çok kişi yitirdiğim için artık biliyorum ki ölüler yokluklarıyla değil de söylenemeden kalan sözler yüzünden keder verirler asıl.