Dönüp bu ana kadar yaşadığım her şeye yürek dolusu teşekkür etmek istiyorum. Hayatıma dokunan, yazabildiğim her hikaye için binlerce şükürler olsun. Sanki 7 8 yaşlarında, hayatında ilk kez başarının tadına bakan bir kız çocuğu gibi hissediyorum. İçimdeki gökkuşakları ve balonlar sığmıyor gibi hissediyorum. Dönüp dönüp içime baksamda, görmezden geldiğim çok yer varmış. Çok normal, hayatın akışında olan mezuniyet dahil benim için bir çember dolusu başarı. Ya hastalanırsam ve başaramazsam kaygım her gün benimleymiş. Hem bu düşüncenin uçuşu, hemde planladığım her şeyi başarmış olmak içimde bir yerlerde kaynıyor. Yaşadığım her olumsuz duyguya, hatta haksızlığa uğradığımı düşündüğüm anlar dahil bu kadar rengi parlak görebilmem içinmiş. Kurduğum her sarmal için hayranım, ayrıca ellerinde yetişebilmeme fırsat tanıyan canım insanlarla bu evreye gelebilmiş olmak. Karanlığımda adımını attığım kurs, kursun bana kattığı insanlar ve bilgilerle bile renk doluyum. Bugün birlikte çok iş yaptığımız bir hocamın "iyi ki gitmiyorsun, boşluğa düşerdim" dediği an gözümün önünden geçti yaptığımız o kadar proje. Şunu bir deneyim diye aklıma gelmeyecek bir sürü dala dokundum o hocam sayesinde. Yada iki bölüme koşuştururken o kalabalıkta "seni arıyordum, gelmişsin çok sevindim" diyen hocamın yüzündeki o gülüş, yolumun doğruluğunu gösterdi. Çok şanslıyım, tüm yaşam hakkında bütünsel bilgili hocalara denk gelmiş olmakla. Kurs hocamda aynı şekilde, hep birlikte doğruluklarıla bu sene ayaklarımı güvenle yere basabilmeyi, içimdeki çocuğa izin vererek öğrettiler. Hele hayatıma dahil olan dostlarım, en çok onlara şükrüm.. Birde bu koşuşturmanın açtığı alanla desteklerini daha da gösterebilen sıfır noktama... Yanlış tedavi uygulayan doktora dahil kinim kalmadı. İçimdeki renklere de, hayatıma da, kendi