İskender’in, sefer arifesinde bütün kölelerini, bütün çiftliklerini dostlarına dağıttığını söylerler. “Peki, sana ne kaldı?” diye sorduklarında da “umut” der. Büyük ordu
Doğa yorulmadan, yeni yeni varlıklar yaratır ve bunların her biri, kendisinden öncekinden mükemmeldir. Doğa, mükemmelliğe birden erişemez. Çünkü madde buna direnir. Mermerin, heykeltıraş kalemine direndiği gibi. İnsan gerçekten son basamak mıdır?
Yaratıcılık, yıkımdan kuvvetliydi. Yüzyıllar sonra bir tanrıçanın heykeline bakan insanlar, “Harika, insan ne güzel!” diyeceklerdi. Yıkıp yakanların adları unutulacak, düşünenlerin, yaratanların ve kuranların adlarıysa belleklerde ebediyen kalacaktı. Yaratıcı insan yüceydi ve bunu kendisi de anlıyordu.