“…Ahmet Cemil şimdi bu zayıf vücudu kollarıyla sıkıyor,onu alıp götürmek isteyen şeyden koparıp kurtarmak istiyordu.Fakat kollarının arasında bu vücuttan uzun bir titreyiş ile bir şey akıyor,bir şey çekiliyor gibiydi; tekrar gözlerini İkbal’in gözlerine dikti, ‘İkbal!’ dedi.Şimdi bu gözler onun bu feryadına karşı sesiz kaldı, hala ona bakıyordu,fakat artık onlarda bir şey noksan idi…”