augustine
@evermore
mosaic broken hearts
infj • she/her
522 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Hayatının büyük bir bölümü boyunca annesini özlemişti ve bu özlem, bulamadığımız bir oyuncağa ya da eşyalarınızı paylaşmayı kabul etmediğiniz için artık size gelmeyen bir arkadaşa duyulan özlem gibi değildi. O, annesini özlemişti. Bu duygu hep içindeydi, gün boyunca ağrıyan ve gece olduğunda keskin bir acıya dönüşen bir boşluk.
Reklam
Sonsuza dek dostuz.
Bunun, bu sözün, bir gün yaşlı birer kadın olarak gıcırdayan döşemenin üzerinde sallanan sandalyelerine oturmuş, eskilerden konuşup gülecekleri güne kadar devam edeceğine inanmışlardı.
Sonra o yolu birbirlerinin gözleriyle görmeye başladılar, yamacın başında yan yana durduklarında, yüksek ağaçları, çamurlu çukurları ve uzak karlı dağları değil, günün birinde gidecekleri bütün o yerleri görürlerdi. Geceleri yan yana olan evlerinden sıvışıp o yolda buluşurlardı. Pilchuck Nehri'nin kenarında oturup aşırdıkları sigaraları içer, bağıra bağıra, Billy, Don't Be a Hero şarkısını söyler ve birbirlerine her şeyi anlatırlardı; yaşamlarını birbirine dikerek, yazın sonunda bir kızın nerede bitirip diğerinin nerede başladığını kimse kestiremeyene kadar. Artık onları tanıyan herkes için TullyileKate olmuşlardı ve otuz yıldan daha uzun süre bu arkadaşlık, yaşamlarının hasar geçirmeyen bölgesi olmuştu: Güçlü, dayanıklı, güvenilir. Söylenen şarkı yıllar geçtikçe değişmiş, ama Ateşböceği Yolunda verilen sözler aynı kalmıştı.
Tekrar ilk gençlik yıllarına dönüyordu, kaybedilmiş bir savaşın gölgesinde reşit olmuş, en iyi arkadaşıyla yan yana, kopkoyu bir karanlıkta bisiklete biniyordu; öyle koyu ki, görünmez olmak gibi.
%45 (281/624 syf.)
