augustine
@evermore
mosaic broken hearts
infj • she/her
522 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
8/10
Beğendi
·3 günde okudu
·2021 21. kitabı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Önsöz
Bana göre, üreterek yaşamanın önemi Woolf'un öğretmesi gereken en mühim ders olmalı. Yazarlar, diyecektir, diğer insanlardan daha gerçek bir hayat sürerler. Dünyanın güzelliklerinin farkındadırlar, çünkü yakından bakıyor ve
anlamaya çalışıyorlardır. Yaşadıklarımızı ve hislerimizi kelimelere dökebilsek de dökemesek de, yazar gözüyle bakarak yaşamak tecrübelerimize zenginlik, yaşam alanlarımıza genişlik katacaktır.
Önsöz
O her şeyden çok, sanatçının kendine ait bir bakış açısı olmasına önem verirdi ve yazarları ne pahasına olursa olsun bundan vazgeçmemeye çağırırdı. Kendine Ait Bir Oda'da "Kafanızda yarattığınız dünyanın tek bir telini, elinde gümüş bir kupa tutan bir başöğretmenin ya da profesörün sözüne uymak için gözden çıkarmak ihanettir" diyerek bunu vurgulamıştır.
Önsöz
Woolf ve arkadaşları için çok önemli olan bir şey vardı, o da üretken fikirlerin ortaya döküldüğü ve paylaşıldığı ortamda bulunmak. Bloomsbury'de her perşembe akşamı bu yüzden toplanılıyordu. Kelimeleri önemseyen insanlara konuşma şansı veriliyor, bir fikir mutlaka filizlenip aklı başında bir sohbetin konusu oluyor; hayal gücü göz kamaştırıyor, her kurulan cümle yeni bir değer kazanıyordu.
Önsöz
Kendi yazdıklarının haricinde, Woolf'u tanıyanların yazdıkları da onu sınıf ortamında hayal etmeme çok yardımcı oldu. Yakınlarının ve arkadaşlarının anlattıklarından oluşan iki ciltlik eser sayesinde onun karakteri ve hayatı hakkında inanılmaz detaylara ulaştım. Woolf'un çok nefis ekmek pişirdiğini, evinin dergi ve kitap yığınlarından geçilmediğini, Çim Bowling’i oynamayı sevdiğini, kaliteli kahve içtiğini, yemeklerini metal işlemeli mor tabaklarda yediğini bilmek kimin hoşuna gitmez ki? Bu anıları okudukça popüler kültürün dayattığı “deliliğin sınırlarında sendeleyen nevrotik deha” portresinin çok da gerçek olmadığını görüyoruz. Dostlarının hatırladığı Virginia Woolf, kontrolsüz ve gürültülü bir kahkahaya sahip, eğlenceli, bir o kadar da komik biriydi. Çocuklarla arası çok iyiydi, onlara akıl almaz hikâyeler anlatırdı. Yazar adayları onu, genç yazarlara ulaşmayı, onları cesaretlendirmeyi ve kitaplarını basmayı misyon edinen ve asla şöhret peşinde koşmayan, ünlü bir yazar olarak hatırlarlar. Hatırladıkları Virginia Woolf, onları gösterişten uzaklığı, hayal gücü ve
entelektüelliği ile etkilemişti. Ama onu en iyi tanıyanlar, en çok bitmek bilmeyen neşesiyle hatırlıyorlardı.