Yalnızca geceleri insan, kimi zaman gittiği yolu tanır gibi oluyor. Ama sakın bütün yaptığımız, yabancı bir güneşin altında onca zahmetle alınan yoldan geri dönüp de hep aynı yere gelmek olmasın?
Bir kukla: Dayanabilirim cansızlığına ve tellerine, yalnızca
bir görünüşten ibaret olmana. En azından varolandır.
Lambalar sönebilir; artık oyun bitti, diyenler olabilir bana,-
sahnede boşluktan, kurşuni bir esintiden başka hiçbir şey
kalmamış olabilir; belki yoktur artık yanımda, daha önce
yaşamışların hiçbiri, ne bir kadın, ne de o kahverengi,
şehla gözlü erkek çocuğu: Olsun. Yine de kalırım yerimde.
Hep izleyici olabilirim çünkü.