Şimdi ilaçsız bir zihni hiç olmadığı kadar özlüyorum. Bana verdiği tüm görkemli imgeleri, onları şiirlerde ve öykülerde kullanabilmeyi özlüyorum. Acının doğurduğu bir ilhamlar bütününü her bir parçamla istiyorum. Gözüm görmezken hiçbir şeyi, tüm putları bir bir yıkıp geçerek adımladığım yolu hiçbir harita vermiyor bana artık. Evet, sanıyorum ki bir hastalığın semptomlarından kurtulmak maddeyi özlemekle eşdeğer.
Sevgili bipolar, sana sayısız mektup yazdım ki bu oldukça komik. Senin bana verdiğin muhteşem günleri özledim ve rezil günlerine lanetler okudum. Artık ilaçlar sayesinde ehlileştin. Ne maninin göz alıcı, insanı zamandan koparan ayları uğruyor ne de depresyonun kara bir psikoza hapseden ayları. Böylelikle yıllardır aradığım bir ortalık halini elde etmiş bulunuyorum. Ne var ki mutlu değilim. Şimdi bir bağımlı gibi eski zamanların uçarılığını özlüyor ve bu renklerinden arınmış dünyayı sevmiyorum. Gözlerimin pek alıştığı aydınlığı, gözlerimin pek alıştığı karanlığı arıyorum.