“Burada zamanın akmadığı, şimdiki zamanın defalarca tekrarlandığı gibi tuhaf bir hisse kapılıyorum. Sanki tarih yok. Hafızam bile suskun. Buranın dışına çıkınca, tüm bunları evimde kåğıda dökerken, başka yerlerde, başka süpermarketlerde, başka zamanlarda gördüğüm sahneleri hatırlıyorum.”
Benim evimde telefon yok, sadece aşağıdaki kahyanın bir telefonu var; çünkü dünyanın o aptal, kirli gürültüsünün yaşadığım odalara sokulmasını yasakladım.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İki gün önce Queen Anne Meydanı'ndaki evimde onuncu yaş günümü kutlamalıydım. Oysa doğum günümü hatırlayan olmadı; kutlama yok, sadece cenazeler var ve yanıp kül olmuş evimizin, Queen Anne Meydanı'ndaki beyaz tuğla köşklerin arasında, çürümüş bir dişten farkı yok.
Ben de bütün ömrüm boyunca çalışıp didindikten sonra kendi evimde, kendi yatağımda ölmek isterim.
Tam olarak böyle..
..genellikle hep yalnızdım.
Kendi evimde kitap okuyarak zaman geçiriyor, böylelikle içimde yükselen duyguları bastırmaya çalışıyordum. Sadece okuyor ve yararlanıyordum. Kitaplardan zevk, coşku ve acı alıyordum. Bazen bıkıyordum. Doğal olarak hareket etmek gereksinimi duyuyordum.
Gitmiyor istediğim yere doğru duruyorum evimde
Dünya durmuyor ama bak bu saçlarıma beyaz
Düzenli okşanmalar gerekiyor...
