Dipsiz bir kuyu demişlerdi aşk için,
Dengemi yitirdiğim o ilk saniyede,
Yere sert bir çakılma beklerken boşlukta;
Kolların tuttu beni, bir mucize gibi.
Korkularla örülüydü duvarlar.
Biliyordum,
Isdırap da aşktı, huzur da...
O an, rüya gibi bir anın kucağında,
Kazanmış saydım kendimi.
Aptaldım, evet; deli gibi aşıktım.
Öyle derin bir iç çekiş ki bu, sanki hiç bitmeyecek
Sanki ciğerlerime bir daha nefes gelmeyecek...
Her şeyim yaptım seni, her şeyden öte;
Soğuk olsa da terk etmeyeceğim tek ev sendin,
Evdin evimdin benim, sırtımı dayadığım...
Haberim yoktu üzerime çökeceğinden,
Beni o enkazın altında, öylece,
Paramparça ve kimsesiz bırakacağından.
Gittin.
Bir daha sevmeyeceğinden emin,
Bir daha gelmeyecek kadar uzak...
Önce evim oldun, sonra enkazım;
Kuyunun dibini gördüm, kollarını çekince.
-Mari