Elimizde sahte zenginler (sadece faizli ipotekler ve borç yığınlarıyla), sahte güzellikler (plastik cerrahi ve kozmetik işlemlerle), sahte sporcular (performans artırıcı ilaçlarla), sahte ünlüler (televizyon ve YouTube aracılığıyla), sahte dâhi öğrenciler (not enflasyonu ile), sahte bir ulusal ekonomi (on bir trilyon dolarlık devlet borcu ile), çocuklar arasında özel olma gibi sahte duygular (özsaygıya odaklanmış ebeveynlik ve eğitim ile) ve sahte arkadaşlar (sosyal ağ patlaması ile) var. Tüm bu fantezi insanlara kendilerini iyi hissettiriyor olabilir, ancak günün sonunda kazanan gerçeklik olur.
Reklam
Tüm duygular "yıkılmaya, yok olmaya, solmaya, durmaya mahkûmdur."
Duygusal ıstırabımız işlerin olduğundan farklı olması arzumuzdan kaynaklanır. Şu anda ne olduğu gerçeğine ne kadar direnirsek, o kadar çok acı çekeriz. Acı, gaz halindeki bir madde gibidir. Onun orada özgürce olmasına izin verirseniz, sonunda kendi kendine dağılacaktır. Fakat acıya karşı savaşır ve direnirseniz, onu sınırlı bir alana sıkıştırırsanız ki bir patlama olana kadar basınç artacak ve artacaktır.
Acıya gerçekten direnmek, kafanızı gerçekliğin duvarına çarpmaktır. Bilinçli deneyiminizde acının ortaya çıktığı gerçeğine karşı savaştığınızda, acının üzerine öfke, hayal kırıklığı ve stres duygularını yığarsınız. Bu sadece acınızı şiddetlendirir. Gerçekte bir şey meydana geldiğinde, şimdiki anda bu gerçekliği değiştirmek için yapabileceğiniz hiçbir şey yoktur. Bu işler böyle. Bu gerçeği kabul edip etmemeyi seçebilirsiniz, ancak gerçeklik her iki şekilde de aynı kalacaktır.
"Beden aklının uyumasına izin verir. Ve ruh aklıyla bedeninden çıkar ve acıyı görür, hissetmek yerine. Beden aklı, yalnızca beden acısını hisseder. Ruh aklı yalnızca ruh acısını. Bu yüzden bıraktım, beden aklım uyusun."
Reklam