ŞİFAYA VÂYE GÜNLÜKLERİ
Hayatta en zorlandığım anlarda evlatlarıma tutundum.
Dağılmak istedim, kaybolmak istedim. Ama her defasında arkama döndüğümde, adımlarımı takip eden iki çift göz gördüm ve yeniden yol almaya devam ettim.
Hiçbir zaman ‘her şeyi mükemmel yaptım’ gibi bir iddiam olmadı. Ama elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım.
Yüküm bazen ağır geldi, ruhum yoruldu… Ama gittiğim yolun sonunda beni bekleyen o küçük mutluluğa sarılarak güçlendim.
Bazen dizlerimin bağı çözüldü, bazen yolumdaki taşlara takıldım. Tökezledim.Hatta öyle zamanlar oldu ki, düştüm ve nefesim bile kesildi. Ama ben yine anne olduğumu unutmadım. Kalktım. Yoluma revan oldum.
Belki onlara hanlar, saraylar, şirketler bırakamayacağım. Kusursuz bir hayat da sunamayacağım.Ama onlara her şartta ayakta kalmayı öğretmiş olacağım.Eksiklerimle birlikte, koşulsuz sevginin ne demek olduğunu göstermiş olacağım.
Ve en önemlisi, bu zalim zamanda merhametin yüreklerine ne kadar yakıştığını öğütleyeceğim.
Ben bu hayatta en çok anne olmayı sevdim.
~Demet🌿