Evlenince albüme eklenecek ilk fotoğrafın samimiyet seviyesi tam olarak bu. Hiç mi hevesin yok böyle şeylere?
Kalbinizin Coğrafyası: NEREYE AİTSİNİZ?
Kendini hiçbir yere ait hissetmeyen insan,klasik ama o hissiyatı yaşattıran cümleyi söyler;"Kalabalıklar içinde bile yalnızım..."bu cümle malesef bundan sonra da kronik mutsuzluk doğurur.
Oysa mutluluk haritada bir yer değil, kalbinizin ve zihninizin "işte burası benim yerim" dediği, sizi siz yapan değerlerle kucaklaştığınız o özel alanın ta kendisidir.
Nerede mutlu olduğunuzu ve güldüğünüz hatırlayın işte orası sizin yerinizdir.
Kalbin Coğrafyası: ait olduğunuz yerdir.
Şimdi kendinize sorun ben nereye aitim? Bu illa bir kişinin yanı da olmak zorunda değildir. Doğa olur, kitap olur.. Belki de su sesi... Herkesin mutlu ya da mutsuz olduğu anlar muhakkak vardır. Kimisinin çocukluğu kırgınlıklarla dolu koca bir yaradır evlenince öğrenmiştir aile kavramını ve tüm yaraları çicek açmıştır. Kimininse daha farklı bambaşka anları olmuştur.. Yeryüzünde milyonlarca insan olduğu gibi milyonlarca da yaşantı ve o yaşantının içinde yaralar var. Kendinize nereye aitim,diye sorun ve mutlu hissettiğiniz an neresiyse oraya koşun. Çünkü kendinizi ait hissettiğiniz yerde yargılanmıyorsunuz olduğunuz gibi kabul ediliyorsunuz ve mutlusunuz, demektit. Hadi şimdi başlayın ve kendinize sorun ;
Nereye aitsiniz..?
(Güne gülümsemelerle başlamanız ve kendinizi bulmanız dileğiyle küçük bir yazı karaladım. Kendinize bu soruyu lütfen sorun. Huzurla demlenmeniz dileğiyle.)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Böyle devam et gerizekalı. Ben evlenince de ardımdan açar açar Gülden Karaböcek - Sen Evlisin dinlersin."
Bazı çocuklar vardır…
Daha küçücük yaşta omuzlarına görünmez bir çuval yüklenir.
Evde konuşulan bazı cümleler vardır...
Anne baba söyler geçer belki ama çocuk onları sadece duymaz; içine betonla yerleştirir.
Bir süre sonra o cümleler, çocuğun iç sesi olur.
Mesela...
"Senin için saçımı süpürge ettim."
"Bir dediğini iki etmedik."
"Sen rahat yaşa diye biz gençliğimizi yaşayamadık.”
"Ben senin yaşındayken neler çekiyordum."
"Bu evin kıymetini bilmiyorsun."
"Biz olmasak halin ne olurdu?"
"Bunca emeğe rağmen hâlâ bizi üzüyorsun."
"Sana ömrümü verdim."
"Sütümü helal etmem "
"Annelik babalık nankör evlat yetiştirmekmiş."
"Ben anneme babama şöyle iyi evlattım"
"Gece gündüz çalışıyoruz sizin için."
"Bir teşekkür etmeyi bile bilmiyorsunuz.”
"Biz sizin hizmetçiniz miyiz?"
"Bunca fedakarlığın karşılığı bu mu?"
"İnsan biraz mahcup olur."
"Senin için kendimizden vazgeçtik."
Arkadaşım sormuştu bir gün ağlarken bana "herkes gider mi?"
Diye..
Evet dedim,
bir gün HERKES gider..
Anne baba vefat edince gider..
Dost sandığımız menfaati bitince gider..
Sevgili bildiğin yüreğini başkasına verince gider,
Evlat evlenince gider....
Ve koskoca hayattan bir kaç anı,
Bir de yalnızlık kalır geriye...
(Alıntı)
Evli arkadaşlarıma hep anlatmaya çalıştığım şey.Alıntı
Yalnız kalamayan insanın düşünce ve gözleme kabiliyeti yarım oluyor. Bu yüzden ben insanlara yalnız kalmayı öğrenmelerini öneriyorum. Yalnız kalmayı bilmek iyidir, önemlidir; Türkiye gibi bir yerde avantajdır. Zira evlilik müessesesi bile bizde yalnız kalmamak üzerine kurulmuştur. Halkımız evliliğin gerçek mahiyetini anlamaz. Evlenince, kumrular gibi dip dibe oturmaları gerektiğini zanneder. Öyle şey olur mu? Biraz da birbirinden ayrı duracaksın. Nefes alacak, aldıracaksın."
İlber ortaylı