Evîn
@evook
74 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
"Çünkü seni seviyordum... Zararı yok... İlk gördüğüm zaman, senin gözlerin kalbimde öldürücü yaralar açmıştı... Zaten yaşamazdım..."
Cebinden gözyaşlarıyla kimi yerleri bozulmuş bir resim çıkararak, özlem ve şaşkınlıkla bakıyordu. Kararlı ve sert olduğunu gösteren bu siyah, büyük gözler, zekâ fışkıran bu alın, güç ve acıma anlatan bu yüz... fakat hepsi bitmişti mahvolmuştu.
Kendi kendine, " Bu oda karanlık, soğuk; belki üşürsün." diyerek resmi koynuna koydu.
Dilber derin düşüncelere dalan başını kaldırıp da arkasına bakacak olsa, ilk kez sevdiğinin "Bilmezsin seni ne kadar seviyorum" sözünü işitecek. Yüzünü görecek. Kırılmış bir gönül, satılmış bir sevgi, geçmiş olmuş bir gelecek, hep orada... arkasında duruyordu.
Aslında genç kızların büyük bir özenle gizledikleri sırlarını, ya bir gözyaşı ya bir gülümseme açığa vurur.
"Yukarıda ağlayan kim?" diye sordu, kadın
"Ah sorma! Efendi vefat etti" yanıtını verdiği sırada, Celâl bey "Bırakın şu biçâreyi! Asıl ölen benim. Beni defnedin" diyordu.