E.
@ewllff
66 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hem okurken keyif almak hem de bir şeyler öğrenmek isteyenler için animasyon tadında bir kitap. Bu tarz kitaplar bana pek hitap etmezdi normalde, ancak öyle keyif aldım ve bırakmak istemedim ki çerez niyetine gitti diyebilirim. Şimdiden okuyacaklara iyi okumalar.
Okurken iki tarafa da hak verdiğim ve üstüne düşündüğüm şu alıntıyı da bırakıyorum;
"Ne olursa olsun," dedi Korkuluk ,"ben kalp değil beyin istemeliyim; çünkü aptal biri kalbi olsa bile onunla ne yapacağını bilemez."
"Ben kalp almalıyım," diye karşılık verdi Teneke Adam, "çünkü beyin insanı mutlu etmez, oysa mutluluk dünyadaki en güzel şeydir."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"İnsanın bir şeye bağlanması çok kolay değil. Bağlandığın andan itibaren nereye gideceğini sen değil bağlılıkların belirliyor. Kendini zincirleyip sonra da anahtarı yutmak gibi bir şey."
Her alıntı da kendinizden bir parça bulacağınız nadir kitaplardan. Kısaca konusuna gelirsek bambaşka iki farklı ruhun bir noktada birleşmesi ve bunun etkisinde yaşanan değişimler denilebilir. Okumaya kesinlikle değer ama sonunun biraz farklı şekilde bitmesini beklediğim için çok da şaşırtmadı beni. Kitabın konusu güzel ama özellikle sevdiğim bir şey varsa o da yazarın anlatış biçimi. Yazarın kalemi öyle güzel ki okurken kendinizi suyun akışına bırakır gibi bırakıp gidiyorsunuz, kitap ne ara bitti farkında bile olamıyorsunuz.
Kontrolsüz merhamet ne kadar iyidir ya da iyi midir? Peki insanların “ne der” lafından korkup, istediği şeyleri gönlünce cevaplayamadan cesaretsizce yaşamak? Bu iki kötü özellikle hayatını sürdürmeye çalışan Anton Hofmiller’in kendi kafasında yaşadığı bu çırpınışları S.Zweig öyle güzel yansıtmış ki bir yerden sonra kitabın içinde yaşıyormuşsun gibi hissediyorsunuz. Tüm pişmanlıklar, farkındalıklar, umutlar.. Hepsinden bir şeyler bulacağınız bir kitap. Bu kitaba bir şans verin derim.
Bu kitabı her elime aldığımda ön yargıyla yaklaşıp geri bırakıyordum ama okuduktan sonra farkettim ki bekleyerek bir hata etmişim. Ben uzun zamandır okuduğum bir kitapta bu denli etkilenip duygu dolu ağladığımı hatırlamıyorum. İlk incelemeyi bile bu kitapla yapacağımı hiç düşünmezdim.
Gelgelelim kitabımızın güçlü başkahramanlarına;
Meryem, Leyla, Azize.. Yaşadığınız o çaresiz anları, gözyaşlarını, sabrınızı ve umutlarınızı tekrar okumaya gücüm, duygum, yüreğim el verir mi hiç sanmıyorum. Okuduğum her satırda (her ne kadar kadınların bu kadar aciz ve ucuz gösterilmesi beni sinir etse de) kadınlarımızın yaşadığı olaylardan ben de yara aldım, yeri geldi ağladım yeri geldi o yaşanan anları ben de soluk soluğa yaşadım. Siz o kadar güçlü ve umutluydunuz ki hepimizin okuyup ders alması gereken birçok nokta olduğuna eminim. Şu an bunları buraya aktarırken bile duygulanıyorum, gözlerim doluyor…
Kitapta da denildiği gibi;
“Bu kentin ne çatılarını ışıldatan ayları sayabilirsin,
Ne de duvarlarının gerisine gizlenen bin muhteşem güneşi.”
Kısaca umudumuz ve sabrımız var olduğu sürece her şeyin mümkün olacağını, gözümüze imkansız gelen o hayallerin bile aslında gerçekleşebileceğini en iyi şekilde anlatan muhteşem kitap; iyi ki yollarımız kesişmiş seninle.
Umutla ve sabırla kalın.
