Kadeh kaldıralım, insan ırkının şerefine. Her nesilde iyiler de olacaktır, kötüler de. İnsanlar zaman içinde hatalarını tekrarlamaya meyillidir ama hayat, ders öğrenmek için fazla kısadır. Belki de bu yüzden genelde birçok tartışmaya sebep olan arzularını takip ediyorlar. Hayatı değerli kılmak için gerekli olan tek şey güneş ışığı, toprak ve şiirdir.
Afişi ilk gördüğümde kesinlikle gitmeliyim dediğim bir tiyatro oyunu oldu. Biletlerimi ayarlayan hocama da buradan kocaman teşekkürlerimi iletiyorum. Alzheimer olan bir baba ve ona bakan kızının ilişkisini konu almakta. Meslek icabı bu ve benzeri hatta daha kötülerine şahit olsam da dışarıdan Esra olarak bakmak epeyce duygulandırdı, hayatı sorgulattı. Haluk Bilginer neden bir markaymış şahit oldum, izlemesi fazlasıyla keyif vericiydi. Ancak kızı rolünü üstlenen Özlem Zeynep Dinsel hanımefendi adeta yaşadıklarını bize yaşattı. Dekorun aktif olarak değişmesi çok iyiydi. Her bir oyuncu rolünü yaşayarak oynadı. Senaryo ince bir şekilde uyarlanmış ve işlenmişti. Tek perde olması odaklanma açısından güzel oldu. Uzun lafın kısası seyir zevki yüksek bir tiyatro, imkanınız olursa mutlaka ama mutlaka izlemelisiniz.
“Yapraklarım dökülüyor, dallarım kırılıyor sanki. Ben annemi istiyorum.”
“Tek istediğim rahat bırakılmak.”