Bu romanı okurken şunu hissettim.
Bizde düşünmek bile tam anlamıyla bir eylem sayılmıyor. Herkes konuşuyor, herkes fikir üretiyor ama iş harekete gelince ortada kimse kalmıyor. Eylembilim, tam da bu halimizi anlatıyor.
Oğuz Atay, bireyi akademinin, ideolojinin ve bürokrasinin ortasına bırakıyor. Çok tartışan ama hayatın gerçek alanına dokunamayan bir aydın tipi var karşımızda. Bana göre bu, modern görünüp yerinde sayan bir toplumun portresi.
Düşünce var ama cesaret eksik.
Bu romanda asıl mesele eylem değil, eylemsizlik. Çünkü bizde çoğu zaman susmak, beklemek ve uyum sağlamak daha güvenli kabul ediliyor.
Sizce ; Hareket mi tehlikeli, yoksa hiç hareket etmemek mi?
Benim için Eylembilim, bir hikâyeden çok, toplum olarak içine düştüğümüz durgunluğun yüzümüze tutulmuş
Puan vermedi
Eylembilim'de tutunamayan, anlaşılamayan karakterimiz SERVER GÖZBUDAK. Matematik profesörü olan Server Gözbudak'ın vefatından sonra avukatı Dilâver Kalas, Server'in kendince yazmaya çalıştığı hatıratını düzenler ve okuyucuya sunar. Bu hatıratta ilk dikkatimi çeken Server'in iç hesaplaşması oldu. Eşi Süheyla Hanım tarafından bile anlaşılamamış, hislerini kendi içinde yaşamak zorunda kalan karakterimiz yazarak anlatmaya çalışmış kendini. Kendisinden bazen ben, bazen de üçüncü tekil şahıs olarak bahsetmiş. Yazmasının en büyük sebeplerinden biri de içine sürüklenmiş olduğu bir olaydır. Olay ülkede öğrenci çatışmaları olduğu dönemde geçiyor. Server Gözbudak'ın görev yaptığı üniversitede öğrenciler, çatışmalar sırasında öldürülen arkadaşlarını üniversitenin bahçesine defnetmek isterler. Bunun üzerine akademisyenler ve profesörler ortak toplantı kararı alırlar. Bu toplantıdan çıkacak kararı ve gelişecek olayları büyük bir heyecanla okudum. Öğrencilik yıllarında eylemci olan Server Gözbudak, toplantıda büyük bir rol oynamaktadır.
“Keşke yarım kalmasaydı” demek bencilliğimi gösterecek olmasına rağmen keşke yarım kalmasaydı diyorum.
Oğuz Üstadın muhteşem denebilecek kalemine söylenecek tek söz yok. Ki kendimi “review” yazabilecek salahiyette de görmüyorum.
Her cümlesi her kelimesi ince ince döşenmiş. İnce esprilerle bezenmiş; başkalarının sayfalarca açıklamayla ifade edebileceği gerçekleri ya da eleştirileri tek cümleyle kaldırıp atılmış bir eser. Tutunamayanlar ve diğerleri gibi..
Ruhun şad olsun büyük Üstad 
Oğuz Atay
Oğuz Atay
Universite, bilim dunyasi ile eylemin catistigi ironik bir eser. Donemi yansitan ve bence yazarin diger eserinden daha politik. Eserde universite hocasinin ogrenci eylemleri ve akademi dunyasi ile ilgili ironik anlatimla bahseder.
Yazarın okuduğum ilk eseri “Eylembilim”. Ölümünden sonra bitiremediği bu eseri derleme yapılarak yayınlanmış. Bu eserde beni en çok etkileyen kısımlar basmakalıp siyasi olguların yeri gelince basit ve kişisel çıkarların etkisiyle öznelliğe uyarlandığını ve karamizah kullanılarak aslında gündelik hayatta siyasi şövalyelerin etrafa güzelleme yapmak için kendilerini paraladıklarını bize anlatıyor. Farklı ama etkili bir eser.
Kitabın en güçlü temalarından biri aydın çıkmazıdır. Çok bilen, çok düşünen, her şeyi eleştiren; fakat yaşamın içine karışamayan insan tipi eserin merkezindedir. Bu karakter, yalnızca bir dönemin değil, her çağın ortak yalnızlığını temsil eder. Bunun yanında bürokrasi ve kurumsal yapı da sert bir eleştiriyle işlenir. İnsanların sorun çözmek için kurduğu düzenlerin zamanla insanı ezen yapılara dönüşmesi, Atay’ın keskin ironisiyle anlatılır.
Bence Eylembilim tamamlanmamış hâliyle bile birçok tamamlanmış romandan daha canlıdır. Çünkü kusursuz değil, dürüsttür. Bitmemiş olması bile temasıyla uyumludur: eyleme geçemeyen, yarım kalan, geciken insanın kitabı sanki kendisi de yarım kalmıştır.Bu yüzden eserin eksikliği zayıflık değil, estetik bir kader gibi görünür.
Ayrıca şunu da düşünüyorum: Eğer tamamlansaydı belki daha düzenli olurdu, ama belki de bugünkü büyüsünü kaybederdi. Şimdi elimizde bir roman değil de düşüncenin harabesi var; ve bazen harabeler saraylardan daha etkileyicidir.