Nereden başlasam bilmiyorum.
Ortada bir hikaye bulamadım. Mesaj kaygısı bulamadım. Olay örgüsü bulamadım.
Sadece kelimelerle oynanmış ve maalesef ki ses uyumu gözetmek ve benzer şeyleri bir arada kullanmak dışında hiçbir şey yok kitapta. karma karışık ne düşündüğünü ne yaptığını bilmeyen Alaaddin’in kendini arama hikayesi diye özetlenebilir.
Gide gide, patlaya patlaya, sürüne sürüne, ağlaya ağlaya gibi pekiştirmeler mide bulandıracak kadar yoğun kullanılmış, betimleme diye betimlemenin canı çıkarılmış bir metin.
Özellikle “sözgelimi” ve “mahşeri” kelimelerini okumaktan fiziksel olarak midem bulandı. “Allah’ım sözgelimi kelimesi bir daha çıkmasın” diye dua ederek okudum desem abartmış olmam.
Büyük beklentilerle elime aldığım ve bir o kadar pişman olduğum başka bir kitap herhalde okumam bir ömür.
2 puan verdim. Bir fazla puanı da çok uzun cümleler ve anlamsız da olsa uyumlu kelimelerin kullanılma becerisinden dolayı verdim.