Eylem İşkey
@eylemiskey
“Biz canlıların cehennemi gelecekte var olacak bir şey değil, eğer bir cehennem varsa, burada, çoktan aramızda; her gün içinde yaşadığımız, birlikte, yan yana durarak yarattığımız cehennem.”
Reklam
“Yaşamda bir an geliyor, tanıdığın insanlar arasında ölüler canlılardan çok oluyor. Ve beyin başka yüz hatlarını, başka ifadeleri kabul etmeye yanaşmıyor: rastladığı bütün yeni yüzlere eski izlerin damgasını vurup her birine en uygun maskeyi buluyor.”
Aziz Bey Hadisesi Ayfer Tunç’un okuduğum ikinci kitabı. Kesinlikle son olmayacak da. 88 sayfalık bu kısa eserde dededen kalma tamburi ile geçimini sağlayan dik kafalı, dediğim dedik, inatçı Aziz Bey’in hikayesi anlatılmaktadır. Kitap Aziz Bey’in çocukluğundaki aile yaşantısından başlayarak bir ömrün muhasebesi üzerine kurulmuştur. Eserde dededen babaya sert, katı, iletişim kurmayan yapının zamanla Aziz Bey’in yaşamında da etkili olduğuna şahit oluyoruz. Kitapta yüreğime dokunan bazı yerler vardı. Özellikle Aziz Bey’in Beyrut’tan istanbul’a döndükten sonra babasının onu kovduğu aile evine tekrardan gittiği bölüm ve orada yaşananlar. Daha sonra Vuslat’ın sevgisiz bir evde bir ömür pencere kenarlarında geçen hüzünlü bekleyişleri. Kitap boyunca Aziz Bey’e üzülsem mi, sinirlensem mi bilemedim. Fakat Aziz Bey’le birlikte onun hayatına ortak olan insanların hayatlarının etkilenmesine ayrıyeten üzüldüm. Bu kadar kısa bir kitabın edebi açıdan doyurucu olması da beni çok etkiledi. Kesinlikle okunması gereken Ayfer Tunç kitaplarından biri olduğunu düşünüyorum. Çok samimi, yüreğe dokunan kısa nir bir hadise, Aziz Bey Hadisesi.
“Ömrünü yanlışlarının doğru olduğunu iddia etmekle, olmadığı bir adam olabilmek için kendi halinde bir kadını ezmekle tüketmiş bir adamın devamı, zavallı bir kopyasıydı.”
Reklam