Karanlığın serenadında yıldızlar bir koro gibiydi, sonsuz desenlerde şarkı söyleyen ışıklar gibi. Bazen gözlerin de müziğe ihtiyacı vardı, gece ne kadar karanlıksa şarkı da o kadar tatlıydı.
Acımak... Ben insan ruhlarındaki derinliğin ancak onunla ölçülebileceğine kaniyim. Evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir...