Boğazım düğüm düğüm okuyorum bu kitabı okumak o kadar zor ki okumak o kadar incitiyorsa insanın yüreğini araştırıp yazanı düşünemiyorum peki ya böyle bir şeyi yaşayan o küçücük bedenler allahım düşünmesi bile çok acı veriyor psikolojileri bir daha düzelir mi ? En sevdiğin birinci derece akraban sana böyle bir şey yaşattıysa kime güvenir insan artık .
Sayfaları çevirdikçe daha çok merak uyandırıyor heyecanla okudum . İnsanın her hücrene işleyen inatçı hırs. Hangimiz bu hırs uğruna asla yapmayacağım dediğimiz şeyleri yapmadık ki.
Ön söz bile çok acı veriyor insana yakında öleceğini bilerek yaşamak belki her gece uyurken ölmeyi diler insan sabaha uyanmamayı peki ya geride kalanlar bir anne bir eş ve küçük bir kız çocuğu onlara ne olacak diye düşünmeden edemiyor insan özellikle kız çocuğu
babasız belki de tek başına kalacak ya sonra ?