İnsanı öyle bir hale getiriyorlar ki sonrasında yapmak istediğin hiçbir şeyi için almıyor.
Sevmekten yoruluyor insan. Sevdiği zaman karşılığını alamayınca yoruluyor. Değer vermekten yoruluyor, verdiği değerin boşa çıkmasından yoruluyor. Farklı gözle baktığı insanın sıradanlıkta çağ atladığını görünce yoruluyor. Özlemekten yoruluyor, tek taraflı mücadele etmekten yoruluyor, kırılmaktan yoruluyor.
Her seferinde aynı acıları yaşamaktan yoruluyor. En çok da dinlenmek istediği insanda yoruluyor. En çok da bu koyuyor insana.
Gitmem deniyor ama ilk gidenler gitmem diyenler oluyor.
Sonra mı?
İnsan her şeyden soğuyor, hissizleşiyor.
Yine Aylardan Kasım
Yine aylardan kasım
Sanki sende kaldı bir yarım
Her nefesim her anım
Sanadır canım
Beni Benden aldın
Bu gereksiz ayrılıkta
Ne bi kurtaran ne de kaybeden olamadım
Bi guvensen aslinda
Gece bitmeden gün doğmadan yanındayım
Yapma n’olursun
Gün olur devran döner unutulursun
Hala susuyorsun bi adım atmiyorsun
Beni seviyorsun bunu biliyorsun hiç yorma
Yorma, beni har vurup harman savurup durma
Beni olmadığım bir adam yerine koyma, yapma
Derdim büyük dermanin yok hiç sorma
Farkına vardığında çok geç olacak
Geri dönülmez bi yoldayız
Bi düşünsen aslinda karar vermeden
Düşmanin değil yanindayim