SPOİLER İÇEREN inceleme Ah! Ve sonunda o noktaya geldik. Birkaç saat önce Dorion Gray şairlere şiirler yazdıran o ihtişamlı güzelliğini göğsünde bir hançer ile ruhuna teslim etti. Derin noktalardan bize dokunarak tes köşeler ile biten bir film gibi bir son okumuş oldum(henüz filmi izlemedim). Dorion benim için konunun merkezinde olmasını beklediğim karakter değildi fakat beklentilerimin üzerine çıkarak, konunun kalbi olduğunu bana gösterdi(sanırım kitabın yarısından itibaren olmalı). Başladığım noktada aslında kitabın sevgili basil üzerinden döneceği noktasında bir düşünceye kapılmıştım. İçe dönük sanat düşkünü sosyofobik fakat dönem şartları gereği toplumdan ziyade sosyete diyebileceğim yaşantıdan kopamayışı aslında bana direkt olarak sosyal medya hesaplarımız ile asla görüşmediğimiz yüzlerce tanışımıza göstere göstere yaşadığımız yaşantılarımıza dokunan bir yer gibi geldi. Basil gerçekten(içimden sürekli basil - asil diyerek dalga geçtiğim karakter) sanatçı kişiliğin en alaya alındığı temel ön yargılı tüm özellikleri taşıyor. Aşkını ki ben aşkı demekten asla çekinmeyeceğim, yansıttığı satırları okurken her zaman savunduğum sevginin aşka dönüştüğü noktada cinsiyet yaş din dil ve ırk gözetmeksizin yüce ve eşsiz güzelliğini bizlere haykırıyordu. İlk bölümlerden olabildiğince hatrımda kaldığınca ilerleyeğim için basilin bu aşk dolu bölümlerini içimde sıcacık bir tebessüm ile okuduğumu itiraf etmeliyim. Tabii ki bazı noktalarda yumruklarımı sıkarak “Bu kadar aptal olma be yavrucum” dediğim anları(fiziksel olarak sözle ifade ediyordum. Bağırarak…) hatırlıyorum. Kitabın girişinden itibaren bizlere aşkın tatlı heyecanını yaşattığı için ona inanılmaz hızlı bir şekilde bağlanmış olabilirim(sadece 1 bölüm sürdü). Alaycı arkadaşı ile tartışmaları başladığında Lordum

Alıntı