“…var olan hər şey beləcə ortadan ikiyə bölünə bilsəydi, hər kəs korlarmış, cahil bütövlüyündən sıyrılıb qurtulardı. Sən də bir gün özünün yarısı olarsan, olmağını diləyirəm. O zaman bütöv beyinlərin içində ağıldan da kənarda nələrinsə olduğunu başa düşəcəksən. Öz dünyanın yarısını itirəcəksən amma yerdə qalan hissə min dəfə daha dərin, daha dəyərli olacaq. O vaxt sən də hər şeyin özün kimi bölünməsini, parçalanmasını arzulayacaqsan. Çünki gözəllik də, elm də, ədalət də ancaq parçalara bölünmüş olanda vardı.”
“Unutmanın acısı, ayrılığın acısından farklı. Ayrılır hüzne yakın, unutmak kasvete. Yani birini er geç unutmaya mahkum olduğunu bilmenin kasvetinden bahsediyorum. Belki de neden bahsettiğimi bilmiyorum, sadece üzülyorum, vasıfsız keder.”