Yalnızlık o kadar sessizdi ki, notalarından çıkan sesi sadece onları yaratan kişi duyabilirdi.Geriye kalanlar ise o sessiz şarkıyı duyamadıkları için yalnızlığın farkına varamazlardı.
Bir ay değil, bir ruh hâliydi Nisan.Birbirinden etkileyici kitaplarla bir ayı daha geride bıraktık.Ay bitse de, kitapların bana kattıkları, hissettirdikleri bitmeyecek.
Zamanın acımasızlığı ve insanoğlunun sanki ölümsüz gibi her şeyi ertelemesi ancak bu kadar güzel anlatılırdı.Evet,Drogo hayatını boş bir umutla mahvetti.Fakat onun hatası umut etmek değil,bir gün bitecek olan hayatını tek bir amaca bağlaması, başka herşeyi bunun uğrunda feda etmesi oldu.Bir çoğumuz bunu yapmaktayız aslında belkide farkında olmadan.Umutlar,hedefler hayatımızda olmalı muhakkak fakat hayatın ertelenmemesi gerektiğini ölüm gelmeden,o faydasız pişmanlığı hissetmeden öğrenelim.Bu romanın okuyan herkesin hayatına etki edeceğini düşünüyorum ve umuyorum.İyi okumalar dilerim.
Yinede zaman geçiyordu;insanları hiç düşünmeden, dünyada gidip geliyor, güzel şeyleri solduruyor;ve henüz adı bile konmamış yeni doğmuş bebekler de dahil olmak üzere hiç kimse onun elinden kurtulamıyordu.