ezgi
@ezgiacarr
arafta kaldın sevgili yazar
akdeniz üni
antalya
23 Eylül 2001
170 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Kaçıncı kez okuduğumu hatırlamıyorum. Ama emin olduğum bir şey var, hayatımın bir köşesinde hep kalacak. Her okumada farklı bir yanımı yakalayan, zihnimi meşgul eden, beni öfkelendiren ama bir türlü uzaklaşamadığım o hikâye… Selim Pusat’a bir yanımın içi giderken, diğer yanım ondan nefret ediyor. Tıpkı Ayşe’ye olduğu gibi. Elimden gelse tüm kitabın altını çizerdim.
Roman, rüya ile gerçeği ustaca iç içe geçiriyor. Bu da romanı sadece bir aşk ya da siyasi roman olmaktan çıkarıp bir ruh çözümlemesine dönüştürüyor. Nefsiyle verdiği mücadeleye bu denli tanık olmak benim için yıkıcı bir deneyimdi. Selim Pusat’ın ne kahraman ne de kurban olamayışı bence çok ince bir çizgi olarak arafta kalmasına neden oluyor.
Hikayenin başı aslında sonuymuş.
Reklam
26 Nisan’da izledim Buzlar Çözülmeden’i. Antalya Devlet Tiyatrosunda, sahnede canlanan hikâye içime işledi. Bu oyundali şey belki de yıllardır içimizde biriken suskunluğun sesi, belki de unuttuğumuz bir adalet duygusunun hasreti. Oyundan öyle etkilendim ki, hemen ardından kitabını okumaya karar verdim. Çünkü bu sadece sahnede izlenip alkışlanacak bir hikaye değil, üzerine düşünülmesi gereken bir mesajdı benim için.
Güncelde yaşanan sorunlar ve bunların sorumluları okurken de izlerken de kaymakamı bu denli benimsememe sebep olmuş olabilirler.
Antigone, yalnızca Antik Yunan dönemine ait bir tragedya değil; her çağda yankılanan, vicdanla yasa arasında sıkışmış insanın hikayesi. Kitabı okurken beni en çok etkileyen sahne, Antigone’nin Kral'a boyun eğmeyip kardeşini gömmekteki ısrarı oldu. Cesareti, dik duruşu ve inandığı değerler uğruna ölümü göze alışı, karakterini sadece trajik değil aynı zamanda hayranlık uyandıran bir figür haline getiriyor.
Antalya Şehir Tiyatrosu’nun çok başarılı bulduğum uyarlamasından sonra okuma şansı edindiğim için oyuna da değinmek istiyorum. Oyuncular metindeki kararlılığı ve duyguyu sahneye taşıyabilmişti. Sahne tasarımı sade ama vurucuydu.
Antigone, sadece bir karakter değil, aynı zamanda susmayan vicdanın ve sarsılmaz direnişin sembolü. Kitap da oyun da bana şunu yeniden hatırlattı: Bazen adalet, yasaların değil, kalbimizin sesinde gizlidir.
Bir ölüyü dinlemek nasıl olur diye düşünerek başlamıştım, ilk cümleyi okumaya. Ölüden ölümü dinleyeceğimi düşünürken geçmişini dinlemeye başladığımı fark ettim. Öldüğümüzde geriye kalan sadece geçmişimizin olacağını ve bunun da sadece bize kalacağını fark ettim. Bir solukta okunabilecek kadar akıcı olmasının yanı sıra sayfalardaki yazının da kısa tutulmuş olması bence okuyucuyu korkutmadan olağan akışı korumayı sağlıyor. Bazı cümlelerinde kendinizi bulurken bazı cümleleri ise çok acımasızca gelebilir, en azından bana öyle oldu. Gerçekte tanıyabilseydim arkadaşı olurdum. İçten içe çok mutsuz ve yalnız bence… Gerçi hayvanlara yaptığı eziyetlerden sonra arkadaşı olabilir miydim çok emin de değilim hani.
1929 yılında yayınlanan bir kitabın cümlelerine 2021 yılında hak vermenin üzüntüsünü yaşıyorum.
Kadınlar hala korunmaya muhtaç bir canlı olarak görünmeye devam ediyor. Fakir cinsiyetimiz orta halli bile olamadı aksine ölü bir cinsiyet olarak evrilmeye başladı.
Kadın erkek eşitliğine, kadınların karşılaştıkları engellere değinen Woolf kadınların yıllar boyunca ataerkillik yüzünden konulduğu konumlara da çok iyi değinmiştir.
Kurmaca ve kadın konusundan kadının 20. yüzyıl toplumundaki yerine kadar -ki çoğunu hala maalesef günümüzde bile yaşıyoruz- fark ettim ki bu kitabı defalarca okumamız gerekli.
Sorgulatan, sorgularsanız da farkındalık yaratan bir eser.
Reklam