Ama belki de bütün hayatlar böyleydi. Görünüşte en yoğun ve yaşamaya değer hayatları yaşayanlar bile en nihayetinde kendilerini böyle hissediyorlardı. Dönümler boyunca hayal kırıklığı, tekdüzelik, acı ve rekabetin içinde birkaç mucize ve güzellik vardı.
İnsan niçin yaşadığını bilmezse günü gününe yaşamakla kalıyor; günün geçmesini gecenin gelmesini beklemekten başka zevki olmuyor. Bugün nasıl yaşadım soruna cevap vermeden uykuya dalıyor, ertesi gün gene aynı hayat.