Ezgi
@ezgpgr
Şu anda okuduğu kitap
Sizler için hazırladım‼️
Haydi, gördüğün ilk kitabı yorumlara yaz! ✏️
"Bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti," diyor Orhan Pamuk, Yeni Hayat romanında. Hangi kitap olacağını okumadan bilemeyiz değil mi?
Kim bilir, o kitap belki de bu kitaptır! 📕
Ezgi isimli okura yanıt verildi
Ezgi
Mikail Balcı Evet, algıda seçicilik yapmış olabilir zihnim😅
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sizler için hazırladım‼️
Haydi, gördüğün ilk kitabı yorumlara yaz! ✏️
"Bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti," diyor Orhan Pamuk, Yeni Hayat romanında. Hangi kitap olacağını okumadan bilemeyiz değil mi?
Kim bilir, o kitap belki de bu kitaptır! 📕
Ezgi isimli okura yanıt verildi
Ezgi
Mikail Balcı ikinci kez okunmayı en çok hakedenlerden. Devamında Huzursuzluk varmış geç farkettim, elime alıp cok bırakmışlığım vardır 🙃Sizler için hazırladım‼️
Haydi, gördüğün ilk kitabı yorumlara yaz! ✏️
"Bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti," diyor Orhan Pamuk, Yeni Hayat romanında. Hangi kitap olacağını okumadan bilemeyiz değil mi?
Kim bilir, o kitap belki de bu kitaptır! 📕
Ezgi
Huzur
Mr. Turgay konuşuyor: Lockwood’un sessizliğine karşılık
“Tutku, sahip olmak değil; çoğu zaman kendini yok etmek demektir.”
Emily Brontë ’nin tek romanı olan 
Uğultulu Tepeler , yalnızca bir aşk hikâyesi değildir. Bu roman, tutkuyla bağlanmanın insana neler kaybettirebileceğini, sevginin sevdiğini yok edebilecek kadar karanlık bir hâl alabileceğini gösteren, psikolojik ve duygusal anlamda bir anlatıdır.
Heathcliff ile Catherine’in hikâyesi romantik değil, yıkıcıdır. Onların sevgisi, iki insanı da özgürleştirmeyen; aksine birbirine zincirleyen, nefretle büyüyen bir bağdır. Catherine’in “Ben Heathcliff’im” sözüyle tarif ettiği aşk, bir ruh ikizliğinden çok, bir lanetin fısıltısı gibidir. Bu cümleyle birlikte okur, aşkın içindeki karanlığa adım atar ve geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkar.
Aşkın başka hâline şahit oldum: neşesiyle değil, öfkesiyle. Heathcliff ve Catherine’in hikâyesi bir sevda değil, bir lanet gibi dolanıyor... Sevmenin değil, sahip olmanın; özlemenin değil, yakmanın hikâyesi bu.
Catherine’in içinde büyük bir aşk, çelişki, ruhsal bütünlük arzusu, toplumsal baskı, pişmanlık ve içsel parçalanma yer alıyor. Bu duygular, onu hem Heathcliff’e hem de kendisine karşı yabancılaştırıyor. Sevmekle mahvolmak arasında ince bir çizgide duruyor.
Aynı ruhta yanmak mı, yabancı bir kalpte sönmek mi?
Sevmenin bedeli: Kendin olmak mı, kendinden vazgeçmek mi?
Bu hikâyede duygular romantik değil, varoluşsal düzeyde yaşanıyor. Klasik aşkın ötesinde, “Sen yokken ben kimim?” sorusuna verilen tutkulu ve trajik bir cevap bu. Catherine’in Heathcliff’e olan sevgisi, bir ruh ikizliği değil; huzur değil, çalkantı getiren bir kader bağı.
Ve tüm bu kırılganlığın temelinde, sevgisiz büyüyen çocukların sessiz feryadı var. Heathcliff’in küçüklüğünde maruz kaldığı aşağılanma, dışlanma ve sevgisizlik, onu hem kendine hem sevdiğine karşı
Emily Brontë ’nin tek romanı olan Uğultulu Tepeler , yalnızca bir aşk hikâyesi değildir. Bu roman, tutkuyla bağlanmanın insana neler kaybettirebileceğini, sevginin sevdiğini yok edebilecek kadar karanlık bir hâl alabileceğini gösteren, psikolojik ve duygusal anlamda bir anlatıdır.
Heathcliff ile Catherine’in hikâyesi romantik değil, yıkıcıdır. Onların sevgisi, iki insanı da özgürleştirmeyen; aksine birbirine zincirleyen, nefretle büyüyen bir bağdır. Catherine’in “Ben Heathcliff’im” sözüyle tarif ettiği aşk, bir ruh ikizliğinden çok, bir lanetin fısıltısı gibidir. Bu cümleyle birlikte okur, aşkın içindeki karanlığa adım atar ve geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkar.
Aşkın başka hâline şahit oldum: neşesiyle değil, öfkesiyle. Heathcliff ve Catherine’in hikâyesi bir sevda değil, bir lanet gibi dolanıyor... Sevmenin değil, sahip olmanın; özlemenin değil, yakmanın hikâyesi bu.
Catherine’in içinde büyük bir aşk, çelişki, ruhsal bütünlük arzusu, toplumsal baskı, pişmanlık ve içsel parçalanma yer alıyor. Bu duygular, onu hem Heathcliff’e hem de kendisine karşı yabancılaştırıyor. Sevmekle mahvolmak arasında ince bir çizgide duruyor.
Aynı ruhta yanmak mı, yabancı bir kalpte sönmek mi?
Sevmenin bedeli: Kendin olmak mı, kendinden vazgeçmek mi?
Bu hikâyede duygular romantik değil, varoluşsal düzeyde yaşanıyor. Klasik aşkın ötesinde, “Sen yokken ben kimim?” sorusuna verilen tutkulu ve trajik bir cevap bu. Catherine’in Heathcliff’e olan sevgisi, bir ruh ikizliği değil; huzur değil, çalkantı getiren bir kader bağı.
Ve tüm bu kırılganlığın temelinde, sevgisiz büyüyen çocukların sessiz feryadı var. Heathcliff’in küçüklüğünde maruz kaldığı aşağılanma, dışlanma ve sevgisizlik, onu hem kendine hem sevdiğine karşıEzgi
💫
MUHTEŞEM TÜRK !Düşünce
İrvın Yalom'un "Nietzsche Ağladığında" kitabını okuduktan sonra hem yazara hem kitaba aşırı derecede hayran olmuş ve kendisini seven herkesin bu muhteşem psikolog ve psikanalist Yalom'u okumaya davet etmiştim.
Gündüz Vassaf ile ilk tanışma kitabım "Cehenneme Övgü" Türklerin İrvın Yalom'u olarak gördüm ve Türk olmasından gurur duydum. Aynı zamanda da bu değerli psikolog yazarı önce Almanya, sonra Hollanda ve en son da Amerika'ya kaptırdığımız için üzüldüm. Yazara karşı hislerim tamamiyle "Ben sevdim eller aldı" oldu. Olsun, başında Türk Yazar ünvanı olduğu sürece yaşadığı ülkeler bir Türk psikoloğun da uluslararası olabileceğini bana gösterdi. Uluslararası yazarlarımız var ama hem psikolog hem yazar olarak tanıdığım ve sevdiğim ilk insandır. Bir de Mehmet ÖZ var değil mi ? :) Neyse konudan sapmayarak totaliter güçle arasında muhteşem bir savaş olan ve okuyucuyu bu savaşın tam içine sokan, psikolog olmasına rağmen kendi mesleğinin bile otoriteye hizmet ettiğini açıkça, dürüstçe ve yüreklice ifade eden muhteşem Türk'ün beni en çok etkileyen konu başlıklarına geçeyim.
Nietzsche Ağladığında bir roman olmasına rağmen Cehenneme Övgü tam olarak bir felsefe, düşünce ve sosyoloji kitabıdır. Nietzsche Ağladığında yarı gerçek yarı kurgu, Cehenneme Övgü ise gerçeğin ta kendisidir! O yüzden daha etkileyicidir. (Bence)
Geceye Övgü
İlk bölümün ilk konusu. Bir günün, gündüzüne ve gecesine olan bakış açım tamamen değişti diyebilirim. Gündüz robotlaşan insanın geceleri nasıl özüne ve özgürlüğüne döndüğüne okuyarak ve yaşayarak apaçık şahit oldum.
Özgürlük Cehennemindir
Totaliter güçlerin, bizi yönetenlerin yeryüzde vaadettikleri sahte Hasan Sabbah cennetine bir meydan okuma. Cehennemi bu dünyada da yok sayamazsınız ama hiçbir iktidar yönettiği halkına cehennemi vaadetmez. Günümüzde
Ezgi
Türklerin Michel Foucault' su