Kitabın baş qəhrəmanları narkotik asıllığından əziyyət çəkən gənc bir cütlükdür. Kitabda bir növ onların gündəliyi kimi yazılıb. Kitabın 3 əsas başlığı var, “O və Həvva” , “Həvva və O” və “Həvva və qızı”. Başlıqların ilki oğlanın gözündən, ikincisi qızın, yəni Həvvanın gözündən, üçüncüsü isə adından məlum olduğu Həvva və qızının gözündən yazılıb. Biz kitab boyu oğlanın adını öyrənmirik. Yalnızca Həvvanı və onun ətrafındaki insanları tanıyırıq. Hekayə xarici ölkədə keçdiyi üçün digər obrazların adları da xarici adlardır. Mənim üçün isə bu obrazlar arasından ən yadda qalanı Leo oldu. Leo istər dünyaya baxışı, istər dünyagörüşü, istərsə də fəlsəfə biliyi ilə məni özünə çəkməyi bacardı. Çox təəssüf ki biz kitab boyu onu çox az görürük.
Kitabın qısaca çatdırmaq istədiyi mesaj isə, narkotikin nə qədər pis bir şey olduğudur. Lakin klassik mətnlərdən fərqli olaraq, 47-ci xromosom kitabında, yazıçı bizi narkotik aludəçiləri ilə güclü şəkildə empatiya qurmağa sövq etdirir. Həmçinin yazıçı Bizlərə “onlar asıllıdır, onlardan uzaq durmalıyıq” fikrinin əvəzinə “onlarda insandır, onlara əlimizi uzatmalı və onlara yardım etməliyik” firkini aşılamağa çalışır. Mən əsəri bəyəndim, xüsusən ilk səhifələri özünü oxutdururdu. Yeri gəlmişkən, bu roman yazıçının 4-cü romanıdır. O bundan başqa, “Mənim lənətlənmiş dünyam”, “Onu sevməyə məhkumam” və “Qullar” adlı romanlarında müəllifidir.
Həmçinin bu kitabı xüsusi qılan bir digər xüsusiyyətdə, kitabın özünə xas musiqi playlisti olmasıdır. Siz onu oxuyarkən, kitabda keçən musiqiləri dinləyə bilərsiz. Kitabın içinə bu musiqilər aiddir:
Hi Profile - Harmony
Hi Profile - Dead or alive
Hi Profile - Mediterranean
Hilight Tribe - Free Tibet
Relativ - Gayatri
Fable - Temple of Light
Technical Hitch - Mama İndia
Technical Hitch - Reborn
Shanti People
Öncelikle ben fantastik sanarak başladığım için biraz hayal kırıklığına uğradım. Ama bu benim suçum korsan görünce otomatik siren ya da deniz kızı bekliyor insan. Konusuna gelirsek Fable annesinin gemide ölmesi ve babasının onu bir adada bırakmasının üzerinden 4 yıldır hayatta kalmaya ve babasına ulaşmaya çalışır. Bunun için tarakçılık adlı mesleği yapar. Denizden topladıklarını West adlı bir dümenciye satar. Fable annesinden gelen yeteneğinden ötürü bu işte başarılıdır ve insanların bunu öğrenip ona zarar vermeye çalışması çok uzun sürmez. O sırada West onu kurtarır ve babasına ulaşmak için Dern’e giden macerası başlar. Kitaptaki karakterlerin hepsinin kendi içerisinde yaşadığı bir cehennem var. O yüzden hiçbir karaktere kızamıyoruz. Kızını korumak için onu terk eden Saint. Kendisini ve mürettabını korumak için kötülükler yapan West. Hikayemiz hüzünlü bir hikaye. Yine de okuması benim için uzun oldu. 2. Kitabını da okur muyum büyük ihtimalle evet. Sonunu güzel bağladı yazar. Ama hemen okumayacağım belirtmek isterim belki puntosundandır ama biraz yavaş geldi bana.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İçimizdeki Şeytan
Şeytan aslında kimdir? Bizden önce var mıydı? Biz neden hep katliamlara, iğrenç ölümlere şahit olduk? Ya da neden hep başkasının içinde aradık bu şeytanı? İşte İkinci Dünya Savaşı'na katılana kadar sosyalist babasının sözünden çıkmayan Golding de içimizdeki şeytanın onarılabileceğini düşünmüştü ama savaştan çıkan Golding öyle travmalar atlatıyor ki bunun ağırlığını "Fable" essayindeki üç sayfacık kısa yazısından bile ne kadar karanlık olduğunu anlayabiliyoruz. Savaşta gördüğü vahşet, Amazon'un balta girmemiş ormanlı ilkel kabilelerinden, Yeni Gine'deki kelle avcılarının avlarından farkı yoktu çünkü. Gördüğü vahşet onun gibi modern ve beyaz insan ırkı tarafından gerçekleştirilmişti ve silahla öldürmekten, bomba atmaktan çok farklıydı bu. O günden sonra insandaki mükemmellik kavramı onun için ölmüştü. Ardından Coral Island'ı yazdı fakat sonrasında karısına bu kitabın asla gerçeği yansıtmadığını ve bundan daha iyisini becerebileceğini söylemişti. Sonra da asıl kitabını yazıyor zaten. Gelelim kitabımıza... Sineklerin Tanrısı'nda dikkatimi en çok çeken şey - çoğu okur gibi - hiç yetişkin olmamasıydı. "Peki bu o kadar dikkate değer bir detay mı Heja?" diye soracak olursanız da evet, bu gerçekten dikkat çekici bir detay çünkü adaya düşen ve en yaşlısı 12 yaşında olan bir grup erkek çocuğunun yaptığı korkunç şeyleri okura sunuyor William Golding. Biz şimdiye kadar nasıl yaptıysak çocukların işlediği küçük büyük her suçu görmezden gelmeyi başardık çünkü bizler için çocuklar masumiyeti temsil eden pür varlıklardı. Golding ise masumiyetten bile bir şeytanın var olabileceğini göstermeyi başardı. Sigmund Freud psikanalizinde insanın üç katmana ayrıldığını söyler ve bunları id, ego ve süperego olarak adlandırır. İd, temel içgüdülerimizi ve arzularımızı temsil eder ve anlık tatmin
Mandeville, Arıların Masalı’nda toplumsal refahın temelini erdemli bir dayanışmada değil, bireyin dizginlenemeyen ihtiraslarında arayarak okuyucunun ahlaki pusulasını kasten bozar. "Özel Kusurlar, Kamusal Faydalardır" tezi, yazarın sadece iktisadi bir tespiti değil, insan doğasının ikiyüzlülüğüne doğrulttuğu bir aynadır; lüksü yererken aslında o lüksün yarattığı istihdamla beslenen toplumun paradoksunu sergiler. Ancak metnin kurgusal omurgası olan kovan metaforu, didaktik açıklamaların ağırlığı altında yer yer ezilir; Mandeville, okuyucuyu bir keşfe çıkarmaktan ziyade, kendi determinist evrenine hapsetmeyi seçen otoriter bir anlatıcı figürüne dönüşür. Bu noktada eser, bir edebi metinden çok, insanı sadece "mide ve kibirden ibaret" bir makine olarak gören buz gibi bir sosyal mühendislik manifestosu halini alır. Diğer yandan bana garip gelmedi. Az daha kötü insanların varlığına şükredecektim. (^_-)
Puan vermedi·368 syf.·
2025 20. kitabı
okay so this book is basically like chain-drinking coffees you swore you wouldn't have, addictive. pirates here (sorry babes, i'm using a normal word for you), a romance here and suddenly you are at the end of the book without even noticing. don't expect life-changing wisdom but if you just wanna vibe with some swashbuckling drama and cheesy-cute love lines, mmmmmhhhhhhhhh, this one's for you.
Başlardaki denizcilik terimleri biraz okumayı zorlaştırdı, ama terimlere takılmayınca akıp gitti diyebilirim :d Fantastik denildiği için okumaya başlamıştım ama macera aslında. West’in itirafında bittim :) Fena değildi ilk kitap, devamı gelecek.