Loc’hlaith
@falka
“Neye inanıyorsun? Ne umut ediyorsun? Ve en önemlisi: Neyi seviyorsun”
“Kim olduğumu biliyorum, diye düşündü. Ben Tatyana'yım. İnanıyorum ve umutlarım var. Aleksandr'ı da ölesiye seviyorum.”
“İçimdeki son direnme gücünü bile senin için sakladım. Herkesin olan sendin. Ama ben sadece senindim.”
Kınadığın şeyi yaşamadan ölmezsin!·376 syf.·
9/10
2021 37. kitabı
Muhteşemdi! Ne beklemem gerektiğini bilmiyordum, sadece hakkında iyi şeyler duyduğum için aldım ve spoiler yememek için hiç araştırmadım ancak aile ile ilgili ve özellikle kadına şiddet ile ilgili çok iyi noktalara parmak basılmıştı. Yazarı cidden takdir ettim, bu kitap bana bir ders verdi… Keşke tüm kadınlar, genç kızlar okusa.
Anlamlandıramadığım tek şey Ryle’ın neden sürekli ameliyat önlüğü ile gezdiğiydi. Yılların sağlıkçısıyım, alanım ameliyathane, onlarca beyin cerrrahı tanıdım, onlarla ameliyata girdim onların üniforma ile polikliniğe bile indiğini çok nadir görmüşümdür, Ryle sürekli onlarla geziyor, dolaşıyor, çiçekçiye boynunda steteskopla gidiyor. (Stetoskopla dolaşan beyin cerrahı da görmedim) O önlüklerin olayı hastane mikrobunu, pisliğine mümkün olduğunca orada tutmak, dışarı çıkarmamak, kıyafetlere kan vs bulaştırmamaktır. Koskoca beyin cerrahı nasıl hastane enfeksiyonu riskini hafife alır? Ve o formalar sürekli steril el yıkamaktan, batikondan mahvolmuş bir vaziyette olur… Bu önlük mevzusu o kadar göze sokulmuştu ki adamın normal kıyafet giydiği sefer sayısı beş falandır herhalde. Yazarda doktor fantezisi bayağı yer kaplamış kitapta ama bu ufak, gereksiz detay dışında güzeldi. Özellikle seçimler, kader, geçmiş ve günümüz arasındaki geçişler hoştu. Affetmek ve şans vermek çok farklı şeyler. Yazar bu iki detayı bence güzel işlemiş. Ana karakter Ryle’ı hep affetti ama sonunda durumu değiştiren şey, şans vermeyi bırakması oldu. Çok sürükleyiciydi ve
SONUNA BAYILDIM.