nehir
@fallenfruit
she just went to heaven and back
270820
556 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Ölmekten değil, dedektif. Yaşamak benim için daha korkutucu. Çünkü nasıl yaşayacağımı bilmiyorum. Ama daha önce kaç kez öldüğümü tahmin dahi edemezsin."
Saklambaç ve Sobe, Kabal'ın tamamladığı ilk serisi olmakla birlikte, doğal olarak benim de kendisinden okuyup bitirdiğim ilk seri oldu ve bu gerçekten garip hissettirdi. Saklambaç, internetten yayımlanmaya başlanmasından itibaren takip ettiğim bir kitaptı ve Kabal, çok fazla ilerlemesine kalmadan kitabı wattpad platformundan kaldırmıştı. Yanlış hatırlamıyorsam, olayların çok farklı yönlere evrildiğini ve insanları psikolojik olarak ciddi anlamda etkileyebilecek bir kitap olduğundan bahsetmişti. Ve o anda biri çıkıp, "Bu Kabal'ın tamamlayacağı ilk serisi olacak," deseydi çok şaşırırdım muhtemelen.
İncelemede hiçbir spoilera yer vermeyeceğim, rahatlıkla okuyabilirsiniz. İlk kitabın sonunda yaşanan olaydan sonra aklımda yüzlerce soru işareti oluşmuştu ve açıkçası kitabın nasıl ilerleyeceğini, olayların nasıl şekilleneceğini çok merak ediyordum. Ansel'in durumu, katilin kasabada kol gezmesi ve hiçbir karakter hakkında net bir bilgiye sahip olmayışımız her şeyi daha da karmaşıklaştırmıştı.
Öncelikle şunu söyleyebilirim ki, ilk kitapta aklımızda olan tüm soru işaretleri bu kitapta çözüm buluyor. Karakterler hakkında çok fazla yeni bilgiye sahip oluyoruz, geçmişte yaşanan olaylarla beraber çoğu sır açığa çıkıyor, sayfalar ilerledikçe parçalar yavaş yavaş yerine oturuyor, bilgiler netleşiyor. Yani ilk kitap her ne kadar düğümse, bu kitap da bir o kadar çözüm. Cevabını istediğiniz sorular yanıtını buluyor.
Karakterler hakkında yeni bilgilere sahip oluyoruz derken kastettiğim şey, kimsenin göründüğü gibi olmaması. Her insan bir yapboz, tüm karakterlerin sakladığı çok şey var ve bunları öğrenmek bazı kişilere karşı bakış
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Uzun zamandır beni bu kadar heyecanlandıran ve bu denli sürükleyen bir kitap okumamıştım. Nutkum tutuldu. Harikaydı? Şahaneydi? Mükemmeldi? Evet evet abartmıyorum, gerçekten çok güzeldi.
Kabal'ın yazım dilini zaten çok seviyordum, Gençlik Serüveni serisi de en sevdiğim serilerden biriydi ama fantastik okuma şansım olmamıştı hiç kaleminden. Neyle karşılaşacağımı da bilmiyordum açıkçası. Tek bildiğim şey, bu kadarını beklemediğimdi. Elbette az çok bir beklentim vardı, bunu inkar edemem ama cidden... Bu çok farklıydı. Böylesine sağlam bir kurgu olduğunu tahmin etmemiştim. Yaratılan evren, oluşturulan karakterler, olay örgüsü, betimlemeler... Her biri, her şey muazzamdı. Çok başarılıydı.
Fantastik yazmak gerçekten çok emek isteyen bir iş ve kesinlikle kolay bir şey değil. Akabinde farklı bir dünya yaratıyorsunuz, karakterlere sıradışı özellikler ekleyerek olağanüstü bir evren kuruyorsunuz ve bunun için sağlam bir temel atmanız gerekiyor. Üzerinde gerçekten ciddi bir çalışma ve araştırma gerekli.
Ama emin olun Kabal, fantastik bir kurgudan bekleyebileceğiniz her şeyi veriyor size. Öyle ki bazı yerleri ağzınız açık okuyorsunuz şaşkınlıktan. Hiçbir şeyden emin olamıyorsunuz, kimseye güvenemiyorsunuz. Her an bir şey olacakmış gibi sürekli tetikte kalmaya alışıyorsunuz bir süre sonra. Olaylar dur durak bilmiyor, soluklanacak zaman bulamıyorsunuz. Okurken kitap sizi yoruyor ama bu tamamen kitabın içine girmenizden kaynaklı oluşan zevkli, tatlı bir yorgunluk. Kendimi Nova'nın yerine koyduğum çok fazla yer olduğundan çoğu olayı ben yaşıyormuşum gibi hissettim ve diğer karakterlerle sürekli empati kurar haldeydim. Buna rağmen hâlâ hangi tarafta olduğumu bilmiyorum, karar veremiyorum hiçbir şekilde. Burcumdan dolayı Toprak Krallığı'ndayım aslında fakat Amon'a ısınamadım bir
Öncelikle şunu söylemeliyim ki bu kitap basit bir aşk romanından ibaret değil. Yazarın verdiği mesajlar, okurken hissettirdiği duygular o kadar naif ve tatlıydı ki...
Güzelliğin yalnızca dış görünüşten ibaret olmadığını, asıl güzelliğin insanın içinde olduğunu anlatıyor kitap. Böyle bakınca klişe bir konuya sahip gibi gözüküyor ama yazar hikayeyi çeşitli olaylarla güçlendirmiş ve aşk, dostluk, aile kavramlarını o kadar güzel bir anlatımla, olay örgüsüyle sermiş ki önümüze hayran kalmamak ve etkilenmemek elde olmuyor.
Tüm karakterler tek kelimeyle mükemmeldi. Her birinin kendi içinde verdiği savaşlar, düşünceler ve duygu geçişleri çok güzel yansıtılmıştı. Fern, Bailey ve Ambrose üçlüsüne aşığım. Hiçbirini unutmayacağım.
Kitapta kahkahalarla güldüğüm çok fazla bölüm oldu. Fakat bir yerden sonra da ağlamaya başladım ve asla durduramadım kendimi. Üzüntüden akıttığım yaşlar da oldu, mutluluk gözyaşları da. Özellikle sondaki bir ayrıntıya ufak bir sevinç çığlığı atmış olabilirim. Çok etkilendim, çok ama çok güzeldi. Herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum, kesinlikle bir şans vermelisiniz! :)
Ne yazılır, ne yazılabilir bilmiyorum. Kitabın kapağını kapattığımda sorguladım. Hayatı, insanları, iyiyi, kötüyü, duyguları... Her şeyi sorguladım. Uzun zamandır bir kitaptan bu kadar etkilendiğim olmamıştı. Sonu o kadar dokundu ki bana, o kadar işledi ki içime... Çok ağladım, ama çok da farklı hissediyorum kendimi. Buruk ve hüzünlüyüm.
Tek söyleyeceğim şey bu kitabı yaş fark etmeksizin herkesin okuması gerektiği. Lütfen okuyun, okutturun. Bu kitap çok daha fazlasını hak ediyor. İnsanların kalbine dokunmayı bekliyor. Lütfen, ona bir şans verin.
Ve sanırım benim hala bir umudum var. Belki biz de bir şeyleri değiştirebiliriz. Bu dünyayı daha iyi bir yere dönüştürebiliriz. Cehennem topraklarında çiçekler yetiştirip onları korur ve büyütebiliriz. Bir cennet inşa edebiliriz. Belki bir gün başarırız bunu.
Umarım.
Puan vermedi·528 syf.··
Beğendi
·2021 25. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 09 Mayıs 2021 18:51
Beyza Aksoy, uzun senelerden beri takip ettiğim ve kalemini çok sevdiğim yazarlardan bir tanesi. Kitaplarında klişe konuları işlemiyor, aksine her kurgusunda farklı bir bakış açısı kazanıyoruz olaylara karşı. Onun Şeytanları'ndan sonra Kelebeği Öldürmek'i büyük merakla bekliyordum ve en sonunda kitap oldu, ben de okuma şansı bulmuş oldum böylece.
Kitapta zorbalık ve psikolojik şiddete değinilmesini, ana karakterinse yaşadığı tüm zorluklara karşı tutumunu çok sevdim. Başlarda Kumsal'a her ne kadar sinir olsam da Onun Şeytanları'ndan sonra hiçbir karaktere karşı nefret gütmemeyi denedim, deniyorum. Kumsal'ın da yaşadığı zorluklar, kendi içinde verdiği savaşlar var çünkü, eminim. Hiç kimseyi, bu düşmanımız dahi bile olsa dışarıdan gördüğümüz kadarıyla yargılamamalıyız. Herkesin sorunları var, herkes farklı sebeplerden acı çekiyor ve onları yargılamak bize düşmez. Düşmemeli.
Karakterlere gelirsek, ana karakteri yani Ada'yı sevdiğimi belirttim zaten. Çok güçlü bir kız gerçekten. Varis zaten apayrı bir mevzu :D Reha kendime en yakın hissettiğim karakter oldu sebepsizce, çok sempatik geldi. Çisem ve Hazal'ı da bayağı sevdim. Genel olarak her bir karakter ayrı ayrı çok güzeldi.
Kitabın sonu aşırı heyecanlı bir yerde bitti. Wattpad'de devamı mevcutmuş sanırım ama ben okumak için kitaplaşmasını bekleyeceğim.
Beyza'nın kalemiyle herkesin tanışması gerektiğini düşünüyorum. Kül Kelebek için sabırsızlanıyorum :)
