Bᵕ̈
@fallingtheedarknesss
Safe place︎
____________________________
Sadece kitaplarla ilgili mesajlara cevap veriyorum.
Geçerdi, aslında yaşadığımız her şey er ya da geç geçerdi. Bedenimize aldığımız yaralar geçerdi. Ruhumuza aldığımız yaralar da bir süre sonra eskisi gibi acıtmadığı için onlar da geçerdi. Kalbimize aldığımız yaralar ise asla geçmeyecek gibi hissettirse de zamanla onların da geçtiğini görürdük. Hangi acı geçmezdi, biliyor musunuz? Aklımıza aldığımız acılar geçmezdi. Beden iyileşir, ruh güçlenir, kalp tecrübe edinir ama akıl hep aynı kalırdı. Hafızamız o kadar güçlü bir düşmandı ki, "Tamam, bu sefer bitti," dediğimiz bir anda her şey yeniden başlardı. Zihnin kapıları aralanır ve unuttuğunu sandığın her şeyi en küçük ayrıntısına kadar karşında bulurdun. Aklının sana hatırlattığı her anı bedenine zulüm, ruhuna azap, kalbine ölümdü. Evet, her acı geçiyordu ama aynı zamanda geçmiyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Karım ol," dedi. Ne? Ne dedi şimdi bu adam? Doğru mu duydum? "Karım ol" dedi sanki. Yok canım, daha neler! Kesinlikle yanlış duymuş olmalıyım.
"Benden uzak durma," dediğimde boğuk bir sesle, "Durmama izin vermiyorsun," dedi.
"Sen kazandın," dedi. "Ben Alaz Altuğ Sipahi," deyip gözlerime baktı. "Baş belası küçük bir kadına karşı kaybettim."