Kahretsin! Aklımdasın ve sen bunun farkındasın.Müzik
“Aklımda olanın, aklımda olduğunun farkında olduğunu farkettiğim an yazdım”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kendime prensip edindim hiç yapmıyorum ben bunları;
Elin işine karışmıyorum, gerekmedikçe konuşmuyorum,
Mesul olduğum görevleri yapıyorum, asla kaytarmıyorum
Allahım, sonsuz şükürler sana, verdin bunca nimetleri
Laf getirip götürmeyi ve dedikoduyu doğru bulmuyorum
Kartal gibi sen, zirvelerde ol, hep geniş olsun bakış açın.
Arkandan konuşurlar olsun, aldırma sen, hep farklısın:
Ruhun hisseder olan biteni farkındasın, ezber bozansın.
Tac olsun sana ehli vicdan senin çektiğin sıkıntıların.
Alnın açık olsun, gönlün rahat, vardır seni seven dostların
Latiftir,ne kadar da hoştur. bir dostun demesi bana, "Nasılsın?"
KK
"Anne babanı ya da sülaleni sosyokültürel olarak aştığının farkındasın ama bunu içine sindiremiyorsun. Onların göremediklerini görüyor, kavrayamadıklarını kavrıyorsun; düşüncelerin, tutum ve davranışların onların anlayamayacağı, dolayısıyla kabul ve takdir edemeyeceği kadar farklı ve bağımsız artık. Onlar gibi olmamak hem gurur hem de acı veriyor. Belki çocukken hissettiğin aidiyet hissini kaybetmemek için, belki kendi seçilmiş aileni (evlilikle olması şart değil) kuramamış, kendi seçilmiş kabileni bulamamış olduğun için, belki kendini onları da “kurtarma” görevine atadığın için ve belki onları geride bırakmış olmanın ve yine gidecek olmanın suçluluğuyla eski kabileyi aştığını kabullenemiyorsun. Bu doğal. Onların yanında hissettiğin ambivalans (çelişkili, birbirine zıt duygular) da doğal. Çünkü özgünlüğün bedeli çoğu zaman eski kabileye yabancılaşmaktır."
Şule Öncü
Şule Öncü
Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Yapraklarım suda balık gibi kıvıl kıvıl.
Yapraklarım ipek mendil gibi tiril tiril,
koparıver, gözlerinin, gülüm, yaşını sil.
Yapraklarım ellerimdir, tam yüz bin elim var.
Yüz bin elle dokunurum sana, İstanbul'a.
Yapraklarım gözlerimdir, şaşarak bakarım.
Yüz bin gözle seyrederim seni, İstanbul'u.
Yüz bin yürek gibi çarpar, çarpar yapraklarım.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Nazım Hikmet