Fatma Saltık
@farma_sltk
Uzun zaman sonra beni ağlatan ilk kitap oldu Bülbül. Kalbimde kocaman bir yer edindi.
Aynı zamanda yazarın kalemiyle tanıştığım kitabı.
Dili çok akıcı kurgusu mükemmel. İliklerinize kadar hissediyorsunuz.
ll. Dünya savaşının bir kadın, anne, çocuk, yahudi, katolik demeden her insanda bıraktığı ağır hasarlarla acı gerçeklerle yüz yüze getiriyor yazar bizi. Birçok yerde durup sorguluyorsunuz ben olsam yapabilir miydim diye. O acıyı hissediyorsunuz, o çaresizlik geçiyor sizede.
Ve savaşın içinde filizlenen, tutunmaya, kendine yer edinmeye çalışan aşklar. Bir gecede büyümek zorunda kalan çocuklar. Yazar gerçekten ger duyguyu mükemmel derecede geçiriyor okuyucuya.
Şiddetle okumanızı tavsiye ettiğim, kitaplığımın baş köşesinde kendine yer edinen bir kitap.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yazarın kalemi ile tanıştığım ilk kitap.Çok  akıcı ilerleyen bir kalemi var fakat bazı kısımlar bana çok yüzeysel ve kopuk geldi. Örneğin ilk on sayfa içerisinde büyük bir aşk başlamış olması burada en azından karakter Tasvir-i okumak kişiliklerini okumak isterdim böyle duygunun daha iyi geçeceğini düşünüyorum.
Ben bu kitaba başlarken Bosna’da yaşanan o savaşı mücadeleyi okuyacağımı düşünerek başladım . Belki bu yüzden oradaki bazı kısımlarda mantığımı aykırı geldi.
 ve sonuna gelecek olursak bence çok kopuk bir sondu. Ben sonunda o savaşın bittiği insanların üzerindeki kalkan yükü ve Bosna‘nın tekrardan ayağa kalkma süresini okumak isterdim.
Ama genel olarak güzel akıcı okunması gereken kitaplardan birisi olduğunu düşünüyorum.
Nermin Yıldırım’ın Unutma Dersleri kitabını okurken en çok düşündüğüm şey şuydu: Gerçekten unutmak ister miydim? Kitap tam da bu sorunun etrafında dönüyor. Feribe nin “hafızasını silmek” için çıktığı yolculuk aslında geçmişinden kaçış gibi görünse de, okudukça anlıyorsun ki insan ne kadar unutmaya çalışsa da asıl mesele yüzleşmeden hiçbir şeyin kaybolmadığı.
Romanın dili çok şiirsel ve akıcı. Zaman zaman kafa karıştıran kısımlar oldu ama bu da kitabın atmosferine ayrı bir yoğunluk katıyor. Bazen Feribe nin yalnızlığına dokunuyorsun, bazen de kendi hayatından parçalar buluyorsun. Özellikle “unutma” meselesini bireysel olduğu kadar toplumsal bir dert haline getirmesi çok etkileyiciydi.
Kesinlikle okurken kendi hayatınızı da sorgulatıyor
size. Mutlu muyum , ben unutsam neyi unutmak isterdim. İnsan kendinde çok şey görüyor , çok şey paylaşıyor Feribeyle. İnsanın geçmişiyle yüzleşmeden hafiflemesi mümkün değilmiş aslında. Her insan hatalarıyla ve geçmişiyle var olur. Kimimiz geçmişi zehirli bir ok gibi taşırız kalbimizde, kimimiz öğreniriz onunla tek bedende tek kalpte yaşamayı. Herkesin kendisini bulması ve sevmesi dileğiyle. Kapanınca akılda kalan o tatlı burukluk var ya, işte Unutma Dersleri tam öyle bir kitap.
