Sabunlu Sulardan Yükselen Şarkı
Leğenimin ecesiyim, neşeyle çalar söylerim,
Ak köpükler yükselirken arşa
Bir güzel yıkar, durular, sıkarım,
Ve sonra da asarım kurutmaya,
Başlarlar dışarıdaki o temiz havada
Güneşli göğün altında sallanmaya.
Keşke yüreklerimizi de yıkayabilseydik Geçen zamanın kirlerinden,
Ve tıpkı onlar gibi benliklerimizi de, Arındırabilseydik su ve havanın büyüsüyle İşte o zaman yeryüzü gerçekten de Bayram yeri olurdu çamaşır gününde!
Yararlı bir yaşamın yolu üstünde Hercaimenekşe çiçeklenir
Çalışan zihnin vakti olmaz düşünmeye Ne üzüntü kalır, ne tasa ne de keder, Belki endişeli düşünceler silinip gider Cesurca sallanırsa süpürgeler.
Mutluyum bana bir iş verilmesinden
Gün boyu durmadan çalışmaktan,
Bana sağlık, güç ve ümit getiriyor,
Ve ben nihayet neşeyle söylüyorum:
"Başım, istersen düşün, yüreğim, istersen hisset,
Ama sen ellerim, sen hep çalış hep işlet!"
Sayfa 232 - İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu
Ben de neredeyse her gün öfkeleniyorum Jo, ama bunu göstermemeyi öğrendim ve umuyorum ki bir gün bunu hissetmemeyi de öğreneceğim; bir kırk yılımı daha alacak olsa da.
Sayfa 110 - İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu
Fert kendisini muhafaza etmeliydi. Kâinat içinde erimeğe hiç kimsenin hakkı yoktu. Fert, fert olarak kalmalı, fakat bütün hayatla kendisini doldurmasını bilmeliydi.