Fatma Bildirici

Biliyorum ki güneş,düğmelerini ilikleyip hazır ola geçecek iyi niyet yolcusunu aydınlatmak için.
Sayfa 173·Kitabı okuyor
Hayat
Reklam
Herkes ölüydü burada. Ölülerle konuşmak benim işim değildi. Dünyanın çok uzağındaydık. Bütün sınırların ötesinde. Kendiyle baş başa bırakılmış bir dünyada. Doğru ve yanlışın çoktan anlamını yitirdiği koyu karanlıkta.
Sayfa 125·Kitabı okudu
Hayat
Ölüm burada ne kadar da hızlıydı. Hatırlıyorum.. Mahallemizde bir cenaze olduğunda en az bir hafta yas tutulurdu. Bir hafta boyunca ölüm korkusu hepimizi, özellikle de ihtiyarları tedirgin ederdi. Herkesin yüzüne ölümün soğukluğu yerleşirdi bir süre için. Şimdiyse, önümde yıkılıp giden, hemde parçalanan insanları görüyor ve bundan etkilenmemeye başlıyordum. Ölüm anlık ve rutin bir hadiseydi. Ne yapılması gerekiyorsa hemen yapılıyor ve savaş kaldığı yerden devam ediyordu. Yas tutacak zaman da yoktu zaten. Alışmanın akıl almaz gücü beni şaşkına çeviriyordu.
Sayfa 139·Kitabı okudu
Hayat
Savaşmak var olanı korumaktan ve yaşamı devam ettirmeyi sağlamaktan daha kolaydı.
Sayfa 89·Kitabı okudu
Göğü izlemeye koyuldum. Nelere şahit olmuştu bu yıldızlar. Hiçliğin ortasında bir hüzün gelip kondu yorgun gönlüme.
Sayfa 84·Kitabı okudu
Reklam