Melez bir “hayat tarzı” içindeyiz. Yılbaşına karşı çıkıyoruz ama “anneler günü”nü, “yaş günü”nü, “sevgililer günü”nü kutlamak için bin dereden bin su getiriyoruz. ABD’nin kültürel hegemonyası üzerimize bir afet gibi çökmüş.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsanlık tarihi (insanın imtihanı) Habil ile Kabil’in çatışmasından bu yana insanın nefsi ile mücadelesinin de tarihidir.
Teknolojik-medeniyetin doğurduğu zihniyet, “Birey, birey…Bireyin mutluluğu!” diye bağıran ses sonunda bireyi umutsuz bir yalnızlığa itiverdi.
Hayatımız gittikçe kolaylaşıyor. Çağdaş yaşam bizi kanatları üzerine almış uçuruyor. Mutluluk yorgunu olacağız neredeyse. Doğrudur. Gönüllü esaret böyledir. Ne demişti eskiler: Ya terakki ya inhitat.
Hayat tarzımızın nasıl olacağını bilemiyoruz ve hayat devam ediyor. Bizi nereye götürüyorsa oraya gidiyoruz. İdeoloji teknolojiyi, teknoloji ideolojiyi besliyor. Ve hayat tarzı böylece beliriyor. Biz? Biz kim?