İman ile küfrün merkezi kalptir. Eğer kalp iman ile dolu ise o gönüldür, inkâr ve küfür ile dolu ise o nefistir. Gönül ulviyete, nefis süfliyete meyyaldir.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Büyü bozuldu. Belki bu yüzden edebiyatın yerini medya aldı. Eski dünyanın bizi uçuran şiirsel bir yanı vardı, şimdi şiir bir yürek burkuntusu sadece.
Okur-yazarlık (okuma alışkanlığı kazanmış olmak) kültürel hayatın alt yapısıdır. Bu yapı çürük ise bunun üzerine konduracağınız “Kültür Sarayı” hiçbir işe yaramaz. Boş kalan salonlar bir süre sonra paslanır. Bazı odalar başka kuruluşların deposu olarak kullanılmaya başlar.
Her şair gibi her usta, her ev, her mescit, her hoca, her ağaç, her duvar ayrı birer şahsiyettir.
İnsan ruhu bedenden önce yaratıldı. O zaman ruhlar âlemi (âlem-i ervah) denen bir yerde bulunuyordu. Oradan ayrılıp bu dünyaya geldikten sonra sürekli asli vatanının hasretini çekmektedir. Bu çerçevede insanoğlunun ruh burkuntusu hiçbir vakit son bulmaz. Ta ki Yaradan’a kavuşuncaya kadar.